Prowadząc tę stronę zyskałem na pewno wiele doświadczenia w sferze blogowania, doświadczenie to niewątpliwie zaowocuję w przyszłości, bez niego nie mógłbym prowadzić niczego poważniejszego. Jednocześnie informuję iż jestem w trakcie zbierania informacji i przygotowywania nowego, tym razem poważnego i profesjonalnego projektu z zakresu teologii i etyki a w szczególności związanego z naukami Jezusa Chrystusa.

Start nowego bloga jest jednak jak na razie, z powodu chęci jak najpretensjonalniejszego przygotowania oraz braku czasu (studia), oddalony w bliżej nieokreśloną przyszłość. Dziękuję wszystkim, którzy odwiedzali tę stronę, mam nadzieję że nowy blog spełni w pełni wasze oczekiwania, o jego starcie poinformuje tutaj odpowiednio wcześniej.

Pozdrawiam

Krzyże w szkołach i miejscach publicznych, przyjrzyjmy się bliżej temu problemowi analizując dwa artykuły ze strony tvn24.pl, tekst pisany dość spontanicznie, więc może być nieco chaotyczny, myślę jednak, że dość jasno i zrozumiale wyjaśniłem swoje stanowisko w tym temacie. Zapraszam do czytania.

———————————————————————————————————————————————-

- Odepchnąć krzyż to tworzyć przed sobą straszliwą pustkę – powiedział w Częstochowie prymas Polski kardynał Józef Glemp. Zaznaczył, że mimo decyzji Trybunału w Strasburgu Kościół będzie bronił obecności krzyża w życiu publicznym. – Czyżby cień Lenina znowu odżywał? To właśnie Lenin rzucił hasło rozdziału religii od szkół – mówił także.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł 3 listopada, że wieszanie krzyży w klasach to naruszenie „prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami” oraz „wolności religijnej uczniów”. Orzeczenie to wydał w związku ze skargą na obecność krzyża, złożoną przez obywatelkę włoską pochodzącą z Finlandii.

W sobotę nawiązał do tego prymas Polski podczas uroczystej mszy z okazji jubileuszu 25-lecia biskupstwa metropolity częstochowskiego, abpa Stanisława Nowaka. Kard. Glemp, który ćwierć wieku temu udzielał mu sakry, przypomniał, że biskupie zawołanie abpa Nowaka to „Maryjo, stać z Tobą pod krzyżem”.

Nazizm i komunizm bez krzyży

- Usunięcia krzyża domagały się różne formacje polityczne – pamiętamy nazizm (…), co robił z krzyżami potem komunizm – wspominał hierarcha. – A jak się dziś zachowują sędziowie tak zwanej demokratycznej, a więc wolnej Unii Europejskiej, gdy nakazują zdejmowanie krzyży w szkole? Czyżby cień Lenina znowu odżywał? A to właśnie Lenin rzucił hasło rozdziału religii od szkół – powiedział kard. Glemp.

- Im więcej będzie wrogości wobec krzyża chrystusowego, tym wierniej będziemy z miłością stać przy znaku, który odsłania sens życia, przy krzyżu – zapowiedział prymas Polski. Wskazał, że krzyż, rozumiany jako „życiowe kłopoty i znoje” jest czymś nieuniknionym dla człowieka – zarówno wierzącego, jak i niewierzącego.

Źródło: jak//kdj tvn24.pl (klik)

———————————————————————————————————————————————-

No właśnie, krzyże w szkołach, urzędach i innych miejscach publicznych. Patrząc na sprawę obiektywnym okiem nie sposób się nie zgodzić  z decyzja Trybunału. Bo czyż każdy z nas nie ma zapewnionej przez konstytucje wolności wyboru własnych przekonań, własnej religii, wiary? Czyż urzędy państwowe, szkoły i inne instytucje użytku publicznego nie powinny być neutralne w stosunku do przekonań, poglądów czy wyznawanej przez obywateli religii? Oczywiście, że tak, a to znaczy, iż nie ma w nich miejsca na żadne symbole jakichkolwiek grup wyznaniowych.

Co najmniej dziwne może się wydawać nawoływanie katolickich duchownych do obrony krzyża w życiu publicznym. Samo w sobie brzmi to już wystarczająco absurdalnie. Na myśl od razu przychodzi słabnący wpływ Kościoła Katolickiego na różne sfery życia publicznego a szczególnie na życie poszczególnych osób. Dawno minęły czasy, w których Kościół mógł decydować o sprawach państwa, o sprawach ludzi. Dzisiaj jest mu coraz trudniej oddziaływać na którąkolwiek z dziedzin życia człowieka. Postępująca utrata wiernych, przynajmniej tych praktykujących, bo na akt apostazji decyduje się ciągle niewielki procent osób odchodzących od Kościoła, utrata poparcia władz (przynajmniej ich części, ponieważ ciągle pozostaje wiele frakcji mocno związanych z Kościołem) są bez wątpienia przyczyną utraty wpływów jakie Kościół wyrabiał sobie przez wieki. Będąc na krawędzi Kościół musi bronić wszystkich swoich możliwości ingerencji w społeczeństwo. Taką możliwością bez wątpienia jest katecheza w szkole, a likwidacja krzyży jest wielkim krokiem ku przeniesieniu katechezy z powrotem do kościołów. Duchowni nie mogą sobie pozwolić na takie rozwiązanie z prostych przyczyn. Powrót dawnej katechezy w salkach przykościelnych spowodował by zapewne spory spadek chętnych do nauki religii a także odcięło by to rządowy kurek z pieniędzmi dla uczących księży. Tak więc mamy w perspektywie straty finansowe i utratę potencjalnych wiernych, która także powoduje straty finansowe. Jak widzimy, prawdą jest, że gdy nie wiemy o co chodzi to przeważnie chodzi o władzę, wpływy i zyski finansowe.

Ale wracając do samych krzyży, już odkładając na bok całą resztę, o której wspomniałem powyżej. Kardynał Józef Glemp przyrównał decyzje Trybunału do decyzji jakie podejmowały niegdyś frakcje nazistowskie i komunistyczne. Czym jest to porównanie jeśli nie próbą zastraszenia części społeczeństwa, która pamięta jeszcze okropieństwa wojny i okupacji, a która jest dużą częścią całego narodu. Czym jeśli nie próbą manipulacji? Czy takich argumentów powinien używać jeden z czołowych przedstawicieli polskiego Kościoła? Jak trafnie oceniła pani Joanna Senyszyn: „Boga trzeba nosić w sercu, a nie wieszać na ścianach”. I bynajmniej nie cytuje Jej słów dlatego, że należę do elektoratu SLD (bo NIE należę), nie jestem też jakimś specjalnym zwolennikiem samej posłanki Senyszyn, jednak w moim mniemaniu warto przytoczyć tutaj te słowa gdyż są one niezwykle trafne. Trafna jest również uwaga odnosząca się do zarzutów mówiących, że decyzja Trybunału jest atakiem na krzyż. Posłanka wypowiedziała się na ten temat w taki oto sposób:

„Nie rozumiem tej […] obrony krzyży, dlatego, że nikt krzyża jako takiego nie atakuje.” – mówiła Senyszyn. – „Krzyżowi należy się szacunek i dlatego trzeba go godnie wyprowadzić tam, gdzie powinien być, czyli do kościoła.”

Obojętne od tego czy darzymy panią Senyszyn sympatią czy też nie, należy przyznać iż Jej wypowiedzi w tym temacie są bez wątpienia nad wyraz celne. Oczywiście w odpowiedzi na Jej słowa posypał się grad krytyki ze strony katolickiego publicysty, który również brał udział w dyskusji. Więcej na jej temat tutaj (klik). Oczywiście nie mówię iż wszystko co posłanka Senyszyn powiedziała jest tak wartościowe jak dwie powyższe wypowiedzi, nie chwiałbym gloryfikować w żaden sposób jej słów. Jednak niestety odpowiedź strony katolickiej nie grzeszyła poprawnością. Bo jak można nazwać osobę o odmiennym zdaniu w danej sprawię, osobą wykorzenioną z kultury chrześcijańskiej. Wiele osób zapewne się zgodzi, że wykorzenionym z kultury chrześcijańskiej zdaje się coraz bardziej być sam Kościół Katolicki. Przytaczane są argumenty mówiące o tym iż Europa, czy też człowieczeństwo zostało zbudowane na wartościach chrześcijańskich. I owszem nie można się z tym nie zgodzić, jednak gdzie podziały się te wartości? Czy Jezus umierając na krzyżu, umierał za krzyż, czy też może za nas? Za ludzi, ludzi którzy powinni żyć w miłości i szacunku, bez podziałów, bez sporów.

Nawet jeśli chcielibyśmy (a zapewne większość osób się ze mną zgodzi, że chcemy) zachować pamięć o swoich chrześcijańskich korzeniach, o chrześcijańskich korzeniach Europy, to czy naprawdę chcemy żeby krzyż, symbol stricte katolicki był tego świadectwem? Gdzie podział się Ichthys? Gdzie podział się ten piękny symbol, który był znakiem wszystkich chrześcijan, chrześcijan bez  rozłamów, sporów czy jakichkolwiek podziałów? Gdzie podział się Jezus Chrystus Boga Syn Zbawiciel? Czyż nie ten symbol powinien reprezentować chrześcijaństwo jako całość? Nie ten symbol powinien reprezentować nasze kulturowe dziedzictwo? Czyż nie po to Jezus poświęcił się dla nas? Byśmy mogli żyć w miłości, braterstwie, pojednaniu, żyć pełnią życia?  Byśmy mogli się cieszyć z tego kim jesteśmy?

Krzyż bez wątpienia jest symbolem ważnym, ale czy chcemy by był przyczyną kolejnych sporów, sporów ciągnących się od wieków? Jeśli chcemy kultywować nasze dziedzictwo, róbmy to z należytym szacunkiem jaki należy się Temu, który to wszystko zapoczątkował oraz Temu, który go wysłał. Bądź co bądź, nie widzę powodu, dla którego usuniecie krzyży z miejsc publicznych miało by być czymś budzącym tak wielkie kontrowersje. Dopóki zachowana zostanie zasada religijnej neutralności miejsc użytku publicznego i ich miejsca nie zastąpią symbole np. muzułmańskie, nie mamy się czego obawiać. Świeckość miejsc publicznych powinna być priorytetem państwa, które konstytucyjnie zapewnia wolność wyboru swoim mieszkańcom. Państwa, które powinno stać na straży tej wolności nie dopuszczając ŻADNEJ (nie tylko Kościoła Katolickiego) instytucji religijnej do ingerencji w osobiste życie obywateli.

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Kolejne już tłumaczenie jednego z tekstów, które mnie zainteresowały. Tym razem  jest to wywiad przeprowadzony z Dalajlamą XIV Tenzinem Gjatso. Jak widać tym razem robimy sobie chwilę odpoczynku od tekstów związanych z Mahatmą Gandhim jednak po raz kolejny tematyka tekstu będzie oscylowała wokół opinii wielkich mistrzów duchowych tego świata na temat Jezusa oraz szeroko pojętego Chrześcijaństwa. Zapraszam więc do czytania :)

Buddyzm i inne religię

Chociaż bostoński profesor uniwersytecki Stephen Prothero ostrzegł o płytkim i banalnym amerykańskim „Buddyzmie”, Dalajlama powiedział, że generalnie nie jest on zniechęcony typem Buddyzmu jaki widzi gdy odwiedza Zachód.

Wierzy on, że ludzie z różnych obszarów powinni zachowywać własną wiarę. „Zmiana religii nie jest łatwa, ” powiedział. „Czasami sprawia to wiele zakłopotania.” Jeśli ktoś na zachodzie uważa Buddyzm za bardziej odpowiedni, „To jest jego indywidualne prawo, ale niezmiernie ważne jest by zachować poważanie dla własnej tradycji religijnej.”

Wyraził uznanie dla wysiłków Gerego jako gwiazdy, by rozpowszechnić buddyjską dharme (lub nauczanie). Nie wydawał się zainteresowany głębią lub stylem amerykańskiego wydania Buddyzmu, za wyjątkiem jak to nazywa Buddyzmu New Age, który zbiera koncepcje ze wszystkich religii. „Jeśli robią to i zaznaczają, że jest to coś nowego, to wtedy wszystko jest w porządku. Ale jeśli mówią, że ta mikstura to tradycyjny tybetański Buddyzm, to wtedy jest to złe.”

Dalajlama nie jest adwokatem jednej ze światowych religii. Konsekwentnie wyraża on się przeciw temu w swoich publicznych wystąpieniach. „Jeżeli ktoś zawsze próbuje patrzeć na rzeczy pod względem podobieństw i paralel, istnieje niebezpieczeństwo zwinięcia wszystkiego do jednego dużego bytu,” napisał w swojej książce Serce Boga, która traktuje o nauczaniu Jezusa. „Osobiście nie popieram szukania uniwersalnej religii; Myślę, że to nie wskazane, by tak robić. Jeżeli wychodzimy zbyt daleko rysując te paralele i ignorując różnice, moglibyśmy skończyć robiąc dokładnie to!”

Ale, jeżeli nie uniwersalna religia, to co z uniwersalnymi zwolennikami Buddy? Dlaczego po prostu nie nakłania ludzi, by podążali ścieżką Buddy jako jedyną prawdziwą?

Dalajlama odpowiedział przez cytowanie pluralistycznej przeszłości Indii, powiedział że sprzeczności we własnym filozoficznym nauczaniu Buddy zmusiły buddystów do zrozumienia, że „jedna nauka lub jeden pogląd nie zadowolą.”

„Dla niektórych ludzi Chrześcijaństwo jest dużo bardziej efektywne, w jakimś innym przypadku, Islam, Judaizm, Hinduizm lub Zoroastrianizm,” powiedział. „Nawet jeśli mówię, że Buddyzm jest najlepszy, że każdy powinien podążyć za Buddyzmem, to nie sprawi, że każdy będzie zostawać Buddystą.”

Zaśmiał się.

„Ale uważasz, że Buddyzm jest najlepszy, prawda?

„Tak,” odpowiedział, „Mogę powiedzieć, że dla mnie osobiście, Buddyzm jest najlepszy, ponieważ buddyjskie podejście jest dla mnie najbardziej efektywne.”

„To nie znaczy jednak, że Buddyzm jest najlepszy dla każdego. Nie.” Powiedział kiedy został naciśniety dalej. „Teraz, dla mojego chrześcijańskiego brata lub siostry, Chrześcijaństwo jest najlepsze dla niego lub dla niej, ale nie jest najlepsze dla mnie samego.”

„Teraz, pojęcie jednej religii, jednej prawdy, jest bardzo istotne dla jednostki,” powiedział, uściślając swoje opinie na temat jednej religii. „Ale dla wspólnoty/społeczeństwa musi być kilka prawd, kilka religii.”

Wierzy, że to rozwiązuje sprzeczności między religiami, chociaż powiedział, że istnieje jedność wszystkich głównych religii w zakresie „przesłania współczucia, odpuszczenia, tolerancji, zadowolenia, prostoty, i samodyscypliny.”

Pod względem swojej własnej wiary, Dalajlama nakreślił paralelę między emocjonalną miłością dla Buddy i chrześcijańską miłością dla Jezusa. Powiedział, że jego refleksja na temat nauczania i ofiary Buddy czasami doprowadzała go do łez.

Czy Dalajlama dziękuje Buddzie za dobre rzeczy w swoim życiu?

„Szczerze mówiąc, moje własne szczęście jest głównie z powodu mojej własnej dobrej karmy,” powiedział. „To jest podstawowa buddyjska prawda, moje własne cierpienie jest spowodowane moimi własnymi błędami. Jeżeli jakieś dobre rzeczy zdarzają się, to głównie z powodu moich własnych dobrych działań, nie jest to związane z  bezpośrednim kontaktem z Buddą.”

W naszym wywiadzie, poświęciliśmy sporo czasu dla tożsamości i integralności Jezusa. Dalajlama wydawał się zgadzać z pytającymi, nawet przyznając, że to był prawdopodobnie najcięższy obszar do zgłębiania między ewangelicznymi Chrześcijanami i Buddystami.

Przypomniałem mu o jego przekonaniu, że Jezus jest „w pełni oświeconą istotą” i spytałem, „Jeżeli Jezus jest w pełni oświecony, to czy nie uczył prawdy o sobie? Zatem, jeżeli uczył prawdy, to jest Synem Boga, Bóg istnieje a Jezus jest zbawicielem. Jeżeli jest w pełni oświecony, to powinien uczyć prawdy. Jeżeli nie uczył prawdy, to nie jest aż tak oświecony.”

Ponieważ Dalajlama poczuł rozmach pytania, zaśmiał się bardziej niż w jakimkolwiek innym momencie wywiadu. Oczywiście zrozumiał argument, zapożyczony z książki O wierze i moralności chrześcijańskiej C.S. Lewis’a.

„To jest bardzo dobre pytanie,” powiedział. „To jest bardzo, bardzo ważne.” Nawet w przypadku Buddy, zawsze musi zostać postawione rozgraniczenie między naukami żeby „zawsze pozostać sensownym” i innymi że „mamy wolność, by odrzucać.

„Argumentował, że Budda wiedział, że ludzie nie zawsze byli przygotowani do wyższej prawdy, ponieważ ona by „nie pasowała i nie pomogła.” Dlatego, mniejsze prawdy są czasem nauczane z powodu ignorancji lub stanu danej osoby. W buddyjskiej drahmie jest to znane jako doktryna uppayah. Dalajlama mówiąc to odniósł się do pytania o Jezusie.

„Jezus Chrystus również przeżywał poprzednie życia,” powiedział. „Tak więc widzisz, On osiągnął wysoki stan, albo jako Bodhisattva albo jako oświecona osoba, przez buddyjską praktykę lub coś podobnego do niej. Wtedy w pewnym okresie, pewnej erze, pojawił się jako nowy mistrz i z powodu jakichś okoliczności, nauczał pewnych poglądów innych niż Buddyzm, ale On również uczył tych samych religijnych wartości, o których wspominałem wcześniej: aby być cierpliwym, tolerancyjnym i współczującym. To jest jak widzisz, prawdziwe przesłanie, aby zostać lepszą istotą ludzką.” Dalajlama powiedział, że żadne kłamstwo nie było w to zamieszane odkąd motywacją Jezusa była pomoc ludziom.

Prawdziwe światło

Odszedłem od wywiadu pod wrażeniem charyzmy Dalajlamy, jego inteligencji i dobroci ale również głębokiego zainteresowania aspektami kluczowymi dla Buddyzmu oraz szczególnie, poglądami Dalajlamy na osobę Jezusa. Tu jest istota tego co rozdziela Buddystów i Chrześcijan i to musi zostać kluczowym elementem w rozmowach z Buddystami. Karol Barth zauważył: „Tylko jedna rzecz jest naprawdę decydująca dla rozróżnienia prawdy i błędu… Jezus Chrystus.”

Dalajlama stwierdzając, że Jezus jest w pełni oświeconą istotą zaoferował dla Buddyzmu pewne wspólne podłoże z wiarą chrześcijańską, wydawał sie też nie dostrzegać trudności nieodłącznych dla takiej postawy.

W czterech Ewangeliach integralność nauki moralności Jezusa jest silnie łączona ze ścisłością jego własnej tożsamości, nie tylko przez Jego przeciwników i uczniów, ale również przez samego Jezusa. Niemożliwym jest zobrazowanie Jezusa jako oświeconego kiedy buddyjska perspektywa jest użyta by ocenić prawdziwość Jego roszczeń. Na przykład Jezus chwalił Piotra za jego wiarę w to, że Jezus jest Mesjaszem, Synem żywego Boga. Jezus powiedział, że Bóg ujawnił to uczniowi. Z buddyjskiej perspektywy, nie ma żadnego Boga, by ujawnić cokolwiek. Jeżeli nie ma żadnego Boga, wtedy Jezus nie jest Synem Boga a wyznanie Piotra jest fałszywe. Co to sugeruje o uczciwości Jezusa jako nauczyciela?

Co więcej, dlaczego jest tak, że ludziom żyjącym w czasach Jezusa nie mogło być dane to samo Buddyjskie przesłanie jakie było dane przez Gautama (Budda) kilka wieków wcześniej w Indiach? Dalajlama słusznie uznaje, że dobre nauczanie do pewnego stopnia modyfikuje się dla odbiorcy. Czy karma w Izraelu była tak zła by powstrzymać Buddyjskie nauki o reinkarnacji, Czterech Szlachetnych Prawdach, Ośmiorakiej Ścieżce i naturze oświecenia?

W końcu, twierdzenie, że Jezus jest naprawdę Buddą w przebraniu nie jest żadnym komplementem dla Jezusa lub Buddy. Jak buddyści czuliby się, jeżeli Chrześcijanie twierdziliby, że Gautama (Budda) był naprawdę chrześcijańską postacią wyprzedzająca swoje czasy?

Ciągle jednak nie jest sprawą małej wagi to, iż najbardziej sławny Buddysta na ziemi ma wielki szacunek dla Jezusa Chrystusa. Kiedy został poproszony, żeby porównać się z Jezusem w wywiadzie przeprowadzonym przez New York Times w 1993 roku, Dalajlama odmówił zrobienia tego. Jego uznanie wielkości Jezusa daje nadzieję na dalsze zaangażowanie w sprawie znaczenia Jezusa jako wielkiego mistrza i w pełni oświeconej istoty. „Może” można, by sugerować przy innej sposobności iż, „Jezus jest tak oświecony, że naprawdę jest światłem świata.”

Promuj ten wpis:

Pagerank

Zakłamanie, dwulicowość, brak szacunku to tylko niektóre z cech osobowości jakie większość o ile nie wszyscy ludzie posiadają. Sam przekonałem się ostatnio, że ja także należę do takich ludzi. Mimo iż zawsze potępiam te cechy i chciałbym się ich ustrzec, mimo to także jestem osobą, która świadomie lub mniej świadomie, bardziej mimowolnie jest w pewnym stopniu zła. Zastanawiałem się ostatnio czemu. Dlaczego większość ludzi jest dwulicowa, czemu jesteśmy nie w porządku nierzadko w stosunku do ludzi, którzy nie zrobili nam nic złego? Dlaczego ranimy ludzi za ich plecami czasem z błahych powodów? Co daje nam obrażanie innych? Czemu zachowujemy się jak gdyby niektórzy ludzie byli naszymi wrogami? Każdy z nas na pewno niejednokrotnie powiedział coś nieprzyjemnego odnośnie innej osoby za jej plecami. Ale co w tym jest takiego, że mimo iż wiemy, że jest to złe to dalej to robimy?

Zapewne większością ludzi kieruję chęć „zemsty”. Każdy z nas, czy jesteśmy tego świadomi czy też nie, zapewne padł ofiarą plotek czy tez negatywnych opinii. Jeśli więc wszyscy to robią to czemu i ja nie miałbym spróbować? Jeśli ja padłem ofiarą takiego zachowania to czemu nie miałbym się odegrać? W końcu skoro inni są przeciwko mnie to i ja mogę być przeciwko innym. Ja tylko się bronię. Można by mnożyć powodów, które usprawiedliwiały by takie działania. Ale należy postawić sobie pytanie czy to ma sens? Czy takim działaniem doprowadzimy do czegoś dobrego? Czy wręcz odwrotnie wkręcimy się w krąg obłudników i dwulicowców, staniemy się tacy jak oni. Mimo iż może i przeważnie wydaje nam się to słuszne, to „odwet” w takich i innych podobnych sytuacjach nie ma najmniejszego sensu. Reakcją na otaczające nas zło nie może być zło. Bo to nie jest wyjście, to nie jest sposób na naprawienie sytuacji. Gdybyśmy chcieli odpowiadać na każde napotkane przez nas zło złem to tylko wspomoglibyśmy poszerzający się proceder demoralizacji społeczeństwa. Zamiast coś zmienić dokładamy tylko oliwy do ognia. Mimo iż widzimy, że coś jest nie w porządku, to zamiast to zmienić zaogniamy tylko i tak napiętą sytuacje. Sami nie chcemy być ofiarami więc stajemy po drugiej stronie i to my atakujemy. Bez większego namysłu, bez sensu, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Chcemy tylko aby inni też odczuli to co my czujemy bądź czuliśmy. Chcemy powiększyć grono ofiar, abyśmy nie tylko my nimi byli.

Patrząc na to z boku można dostrzec bez większego trudu bezsens całej tej „machiny”. Wystarczy zatrzymać się na chwilę i odrzucając wszelkie własne urazy do innych ludzi, wszelkie utarte schematy, przyjrzeć się i pomyśleć nad sensem działań innych ludzi w tym samych siebie. Prędko dojdziemy do wniosku iż zamiast starać się zwalczać zło, sami je tworzymy. Pod przykrywką rewanżu, bądź obrony sami stajemy się tymi osobami, których tak bardzo nie możemy znieść i zrozumieć. Owszem są ludzie, którzy działają na szkodę innych bez żadnego powodu, od tak dla zabawy, ale większość z nas robi to z obawy przed tym iż sama stanie się ofiarą bądź już nią będąc chce się odegrać. Są też ludzie, którzy nie kontrolując się robią to mimowolnie, czasem po to by zaistnieć w towarzystwie, czasem by pokazać swoją wyższość. Bądź co bądź nie zważając na motywy działania wszyscy ludzie są winni tego jak nasza społeczność wygląda. Sam czasem narzekam na dwulicowość otaczającego mnie świata. Ale gdy się temu lepiej przyjże to dostrzegam, że ja także go tworze. Ja też jestem dwulicowy. Wartości, którymi staram się kierować w życiu tracą znaczenie gdy robię coś czego nie powinienem.

Sposób jest jeden, wystarczy spojrzeć na samego siebie, poszukać w sobie tych najgorszych cech. Zobaczyć kim naprawdę się jest i co naprawdę na co dzień się sobą reprezentuje, niejednokrotnie okaże się iż robimy coś co jest sprzeczne z naszymi ideałami i wartościami dla których chcielibyśmy żyć i którymi chcielibyśmy się kierować w życiu. Więc zmieńmy to, zmieńmy siebie i swoje postępowanie. To w jakim społeczeństwie żyjemy i żyć będziemy zależy tylko od nas. My kreujemy otaczający nas świat. Chcąc coś w nim zmienić powinniśmy zacząć od siebie, poszukać zła w sobie i zwalczyć go a wyjdzie to na dobre nie tylko nam ale także całemu naszemu otoczeniu. Nie usprawiedliwiajmy się więc lecz lepiej z pokorą popatrzmy na wielkich mistrzów i nauczycieli tego świata. Biorąc z nich przykład uniżmy się i postarajmy zdziałać coś dla siebie. Nie odmienimy całego świata ale zmienimy siebie. Będzie to zapewne trudne ale owoce takiej decyzji i działania są niewiarygodnie ważne. Może i dalej będą wokół nas ludzie dwulicowi, może i dalej będziemy „ofiarami” negatywnych zachowań spopularyzowanych w naszym społeczeństwie ale zajdzie jedna wielka zmiana. My będziemy „czyści”, bez winy. Z ręką na sercu będziemy mogli powiedzieć, że my nie zawiniliśmy, nie ma w tym naszej winy. Zrobiliśmy co mogliśmy, zmieniliśmy siebie na lepsze. Kto wie może idąc za naszym przykładem zmienią się też inni? Chociażby najbliższe otoczenie. To już wielki skok. Jak mawiał Notorious BIG „Nie możemy zmienić świata, zmieńmy siebie”

Na sam koniec, w mojej opinii warto tutaj podpiąć tekst Rohatela. Nie każdy czytuje komentarze więc może mu to umknąć a naprawde jest to świetne uzupelnienie do powyższego wpisu.

„Ja do cech osobowości dodałabym jeszcze egoizm, który w mniejszym lub większym stopniu cechuje każdego człowieka. Być może przyczyną istnienia tych cech jest próba ucieczki, obrona przed złem, ale ja po prostu powiedziałabym tak: to jest właśnie natura ludzka. Ludzie szukają akceptacji u innych, ale sami nie umieją zaakceptować siebie nawzajem. Każdy żyje zamknięty we własnym świecie i nigdy nie potrafi tak do końca porozumieć się z drugim człowiekiem. Tak naprawdę każdy często czuje się samotny, mimo że wokól niego kręci sie wiele ludzi. Stąd sie biorą te cechy. Z nieporozumień.Nie rozumiemy się. Nie umiemy ze sobą zyć, ale musimy. I chcemy.”

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Keith Urban
Making Memories Of Us

Trzecie już tłumaczenie tekstu Keitha Urbana, wraz z piosenką.
Części poprzednie: część 1, część 2
POSŁUCHAJ (klik)

ANGIELSKI

I’m gonna be here for you baby
And I’ll be a man of my own word
Speak the language in a voice that you have never heard
I wanna sleep with you forever
And I wanna die in your arms
In a cabin by a meadow where the wild bees swarm

And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll earn your trust making memories of us

I wanna honor your mother
And I wanna learn from your paw
I wanna steal your attention like a bad outlaw
And I wanna stand out in a crowd for you
A man among men
I wanna make your world better than it’s ever been
We’ll follow the rainbow
Wherever the four winds blow
And there’ll be a new day
Comin’ your way
I’m gonna be here for you from now on
This you know somehow
You’ve been stretched to the limits but it’s alright now

And I’m gonna make you a promise
If there’s life after this
I’m gonna be there to meet you with a warm, wet kiss
Mmm hummm

And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll earn your trust makin’ memories of us
Ohhh
And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll win your trust makin memories of us
Mmmmm
Ohhhhhhhh Oh Baby Mmmmmmm

POLSKI

Będę tu dla Ciebie dziecinko
I będę panem mych słów
Mówiąc językiem w głosie, którego nigdy nie słyszałaś
Chce spać z Tobą na wieczność
I chce umrzeć w Twych ramionach
W chacie przy łące gdzie dziki rój pszczół

I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas

Chce uczcić Twoją matkę
I chce się uczyć z Twego pisma
Chce kraść Twoją uwagę jak wyjęty spod prawa
I chcę stać w tłumię dla Ciebie
Mężczyzna wśród mężczyzn
Chce sprawić by Twój świat był lepszy niż kiedykolwiek

Podążymy za tęczą
Gdzie cztery wiatry dmuchają
I tam będzie nowy dzień
Nadchodzący Twoją drogą
Będę tu dla Ciebie od teraz
Wiesz to skądś
Zostałaś rozciągnięta do granic ale jest już dobrze

I złożę Ci obietnice
Jeśli po tym życiu jest kolejne
Będę tam by Cię spotkać z ciepłym, wilgotnym pocałunkiem
Mmm hummm

I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas
Ohhh
I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas
Mmmmm
Ohhhhhhhh Oh Dziecinko Mmmmmm

Pagerank

Keith Urban
You’re Not Alone Tonight

Kolejne tłumaczenie tekstu Keitha Urbana, wraz z piosenką.
Część poprzednia: część 1
POSŁUCHAJ (klik)

ANGIELSKI

We all drink to forget
Some of us more than most
When reality gets too real
And the fires of hell to close
But I’m here to let you know that
That you can make it through
If you believe that someone is watchin’ over you

And call it an angel
Call it a muse
And call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
‘Cause it’s gonna be alright
You’re not alone tonight

We all have our days
When nothing goes as planned
Not a soul in the world
Seems to understand
And for someone to talk to
You’d give anything
Well go on and cry out loud
‘Cause someone’s listenin’

Yeah, and call it an angel
Call it a muse
And call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
‘Cause it’s gonna be alright
You’re not alone tonight

Keep your faith alive
You’re not the only one

Yeah, and call it an angel
Call it a muse
Call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
Yeah, you’re gonna be alright
You’re not alone tonight

Oh you can cry if you want to, go on

POLSKI

Wszyscy pijemy by zapomnieć
Niektórzy z nas więcej niż większość
Kiedy rzeczywistość staje się zbyt prawdziwa
I ognie piekielne za bliskie
Ale jestem tu, by dać ci znać
Że możesz to przetrwać
Jeśli uwierzysz, że ktoś czuwa nad tobą

I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Ponieważ będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Wszyscy mamy swoje dni
Gdy nic nie idzie jak zaplanowaliśmy
Żadna dusza na świecie
Zdaje się rozumieć
I za kogoś do rozmowy
Dałbyś wszystko
Więc idź i zapłacz głośno
Ponieważ ktoś słucha

Yeah, I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Ponieważ będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Utrzymaj swoją wiarę przy życiu
Nie jesteś jedyny

Yeah, I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Yeah, będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Och możesz zapłakać jeśli chcesz, no dalej

Pagerank

„Gdyby kamień potrafił mówić, jaką historię by opowiedział?”

Tyle, ile na świecie kamieni, tyle historii. Każdy z nich mógłby przytoczyć całkiem prywatną opowieść, okalaną chmurą tajemnic, złożonych z garści prawdy, szczypty ironii i ziarenka niedopowiedzeń. Idąc przed siebie, goniąc za własnym szczęściem, doczesnymi dobrami, deptamy kolejne kamienie, nie zastanawiając się, co mogłyby nam powiedzieć. Może wytknąć nasze wady, naprawić nasze życie? Gdybyśmy choć na chwilę zatrzymali się. Przestali być… zresztą, na co komu przydadzą się moje, dziecinne, nic nie znaczące słowa? Przecież jestem tylko dzieckiem, rozwrzeszczaną nastolatką, wiedzącą o życiu tyle, co nic. A co może wiedzieć głupi, niepotrzebny nikomu kamień? Zapewne miliard razy więcej, niż wszyscy rodzice, niż wścibska sąsiadka, niż uparty nauczyciel historii, czy biedak, żebrający obok kościoła…

Cicho leżę w ukryciu, patrząc na Ciebie. Obserwuję, jak coraz bardziej zataczasz się, spadasz w otchłań swojego pustego życia, jednocześnie upadając na ziemię. Skrawki stłuczonego na ziemi szkła przedziurawiły Ci skórę dłoni, jednocześnie powiększając bliznę na Twoim starym, zimnym sercu. Jest zimniejsze niż temperatura powietrza w ten grudniowy wieczór. Spoglądasz przed siebie, widzisz świecące lampki na szyldzie zamkniętego, monopolowego sklepu. Jest wigilia. Prychnąłeś lekceważąco, przecież to zwykły, przereklamowany dzień dla zaimprowizowania rodzinnej sielanki, dla wszystkich snobów i pseudo-katolików. Nie dla Ciebie. Resztką sił siadasz na pokrytej lodem starej, drewnianej ławce, wycierając krew o rąbek kurtki. Uważnie oglądasz ten przerażający nocą park. Pamiętasz, jaki wydawał Ci się piękny dwadzieścia lat temu? Leżałem tutaj i wtedy. Widziałem, jak rozradowany patrzysz na swojego pięcioletniego syna, biegającego za waszym psem po trawie. Jaką radość przynosiło mu rzucanie tego spróchniałego patyka i obserwowanie jak zwierzę przynosi go z powrotem. Wierzchem dłoni ocierasz mokre od łez oczy. Ile to już lat, od kiedy nie widzieliście się? Trzy, może cztery, komu chciałoby się to liczyć? Może Twojej cudownej żonie. –podpowiadam cicho, lecz nie słyszysz. Nie mogła znieść faktu, że Twoja miłość do butelki jest silniejsza od tej, którą przyrzekałeś jej przy ołtarzu. Wracając do waszego zadbanego domu, późną nocą zwyczajnie zobaczyłeś swoje rzeczy przed drzwiami. I tą kartkę z mrożącą krew w żyłach wiadomością, że zmieniła zamki i że… że nie potrafi dalej cierpieć, kochając Cię.

Co mogłeś zrobić? Odszedłeś, topiąc swoje smutki w butelce. Pierwszej, drugiej, czterdziestej, setnej… Czasem widziałeś ją. Jak pięknie, z godnością starzała się, nie próbując ukrywać coraz to większej ilości siwych włosów. Widziałeś też swojego syna. Widziałeś jak przychodzi do parku z kolegami, paląc za starym murem tanie papierosy. Odwracałeś wzrok, kiedy patrzył na Ciebie z pogardą, nie mogąc znieść faktu, że ten obrzydliwy alkoholik jest jego ojcem. Nie mogłeś nawet zwrócić mu uwagi, że używki nie są dla niego, że nie warto się przy nich zatrzymywać. Co by odpowiedział? „I kto to mówi?”
- Zniszczyłem to. – mówisz cicho. Tak, żeby nikt przypadkiem nie ujrzał Twojej słabości. Zresztą, kto mógłby ją teraz ujrzeć? Wszystkie szczęśliwe rodziny teraz stoją, zgromadzone wokół stołów pełnych wyszukanych smakołyków, może właśnie dzielą się opłatkiem? Ile byś dał, żeby tam być? Żeby syn objął Cię tak, by zabrakło tchu w Twoich starych płucach i żeby żona patrzyła na was ze łzami w oczach?

Bezradność zniosła Cię na drugi plan, alkoholowa powódź znieczulała Cię na szept własnego serca. Powoli kładziesz się na ławce. Zaciskasz powieki, spod których wymykają się dwie zbłąkane łzy. Trzęsiesz się z zimna, łkając cicho. Pierwszy raz czujesz ten nieludzki strach, bo oto minął Twój czas. Jedna, najjaśniejsza gwiazda świeci Ci prosto w oczy, przypominając, że za kłębem brudnej pary ze spalin jest coś ważniejszego od Twojego przywiązania do alkoholu.

Nie wspomnienia bolały Cię najbardziej. Spośród wszystkich wymyślonych przez człowieka sposobów zadawania bólu sobie samemu jest miłość. Cierpimy zawsze dla kogoś, kto nas nie kocha, kto nas porzucił, dla kogoś, kogo sami opuściliśmy. Żyjesz samotnie od tylu lat, chociaż wcale tego nie chcesz. Każdego dnia masz nadzieję, że ktoś usłyszy Twoje niewerbalne, rozpaczliwe wołanie o pomoc.

Krzyczysz, lecz nikt nie słyszy.
Biegniesz, lecz stoisz w miejscu.
Wstajesz, by za chwilę upaść.

Jeszcze żyjesz, czy już umarłeś? Śmierć duchowa już dawno przyszła, by Cię zabrać, wiedząc, że już nigdy nie zmienisz swojego nędznego życia; że nie wrócisz do żony na kolanach, prosząc, by w końcu Ci wybaczyła; że nie wynagrodzisz swojemu dziecku tych wszystkich lat nieobecności. Pozostało Ci przejść się tylko po granicy dobra ze złem, usiąść na zerwanej skarpie życia i przytulić się do własnej samotności…

Kamień mógłby opowiedzieć miliony podobnych historii. Może wiedział też, jak bardzo Syn chciał mu pomóc, a bał się postawić ten pierwszy, decydujący krok? Pewnie zauważył łzy w oczach jego żony, kiedy widziała go, żebrującego pod supermarketem? Zapewne zastanawiał się, jak mogli go tak zostawić, jak mogli z kamienną twarzą wracać do mieszkania w swojej kamienicy, znikając jak kamień w wodę. Nie próbując pomóc mu ukamienowali go pretensjami i oszczerstwami. Wyciągnięcie do niego ręki byłoby jak kamień milowy, decydujący o ich dalszym, rodzinnym życiu. Być może wszystkim spadłby kamień z serca? Gdyby wszystkie historie mogły kończyć się szczęśliwie…

Autor: Alicja M.

Z mojej strony wielki respekt za ten genialny tekst ;)
Należą się brawa, bez dwóch zdań…

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Keith Urban
But for the grace of God

A teraz coś w pozytywnym tonie. Piosenka Keitha Urbana, wielokrotnie nagradzanego wykonawcy country/rock. Warto posłuchać i poczytać ;) Zapraszam więc do ‘lektury’.

POSŁUCHAJ (klik)

I can hear the neighbors
Słyszę sąsiadów
They’re arguin’ again
Znów się kłócą
And there hasn’t been peace on our street
I nie ma spokoju na naszej ulicy
Since who knows when
Od kto wie kiedy
I don’t mean to listen in
Nie chcę tego słuchać
But the shoutin’ is so loud
Ale krzyki są tak głośne
I turn up the radio to drown it out
Włączam radio aby utopić je
And silently I say a little prayer
I po cichu mówię małą modlitwę

But for the grace of God go I
Gdyby nie łaska Boga odszedłbym
I must’ve been born a lucky guy
Musiałem się urodzić szczęśliwym facetem
Heaven only knows how I’ve been blessed
Niebo tylko wie jak zostałem pobłogosławiony
With the gift of you love
Darem Twej miłości
And I look around and all I see
Rozglądam się wokoło i wszystko co widzę
Is your happiness embracing me
Jest Twoim szczęściem ogarniającym mnie
Oh Lord I’d be lost
O Panie zaginął bym
But for the grace of God
Gdyby nie łaska Boga

I can see that old man
Widzę tego starszego mężczyznę
He’s walking past our door
Przechodzi obok naszych drzwi
And I’ve been told that he’s rich
Powiedziano mi, że on jest bogaty
But he seems so poor
Ale wydaje się taki biedny
Cause no one comes to call on him
Ponieważ nikt nie przychodzi odwiedzić go
And his phone it never rings
I jego telefon nigdy nie dzwoni
He wanders through his empty home
On wędruje po swoim pustym domu
Surrounded by his things
Otoczony przez swoje rzeczy
And silently I say a little prayer, yes I do
I cicho mówię małą modlitwę, tak robię

But for the grace of God go I
Gdyby nie łaska Boga odszedłbym
I must’ve been born a lucky guy
Musiałem się urodzić szczęśliwym facetem
Heaven only knows how I’ve been blessed
Niebo tylko wie jak zostałem pobłogosławiony
With the gift of you love
Darem Twej miłości
And I look around and all I see
Rozglądam się wokoło i wszystko co widzę
Is your happiness embracing me
Jest Twoim szczęściem ogarniającym mnie
Oh Lord I’d be lost
O Panie zaginął bym
But for the grace of God
Gdyby nie łaska Boga

I look around and all I see
Rozglądam się wokoło i wszystko co widzę
Is your happiness embracing me
Jest Twoim szczęściem ogarniającym mnie
Oh Lord I’d be lost
O Panie zaginął bym
But for the grace of God
Gdyby nie łaska Boga

Tłumaczenie: Matt

Pagerank

Ostatnio przetłumaczony przeze mnie artykuł Gandhi kontra Chrystus zachęcił mnie do poszukiwań kolejnych wypowiedzi tego wspaniałego człowieka jakim bez wątpienia był Mohandas. Efektem czego jest kolejny artykuł, jednak o wiele krótszy od poprzednika, co nie znaczy, że nie równie ważny i wartościowy. Tym razem przenosimy się w przeszłość aby poznać początki styczności Gandhiego z Chrześcijaństwem. Dowiemy się dlaczego ostatecznie nie stał się On Chrześcijaninem oraz poznamy ciekawą historie z jego życia. Nie mniej jednak nie braknie opinii na temat Jezusa. Nie przedłużam więcej. Zapraszam do krótkiej lecz treściwej lektury. Enjoy ;)

Mahatma Gandhi jest jednym z najbardziej szanowanych liderów współczesnej historii. Hindus, Gandhi niemniej jednak podziwiał Jezusa i często cytował Kazanie na Górze. Raz gdy tylko spotkał się z misjonarzem Stanleyem Jonesem, ten spytał go, „Panie Gandhi, cytuje Pan słowa Chrystusa często, dlaczego jednak wydaje się, że stanowczo odrzuca Pan zostanie jego uczniem?”

Gandhi odpowiedział, „Och, nie odrzucam Chrystusa. Kocham Go. Chodzi tylko o to, że tak wielu Chrześcijan jest do Niego niepodobnych.”

Najwidoczniej odrzucenie przez Gandhiego chrześcijaństwa wyrosło z wydarzenia, które zdarzyło się kiedy był on młodym mężczyzną studiującym prawo w Południowej Afryce. Wiara chrześcijańska przyciągnęła go, studiował Biblię oraz nauczania Jezusa i poważnie myślał o zostaniu Chrześcijaninem. Zadecydował więc uczestniczyć w posłudze kościelnej. Gdy tylko wszedł po schodach dużego kościoła, do którego zamierzał pójść, biały południowo afrykański przywódca kościoła nie dopuścił go do drzwi. „Gdzie Ty sobie wyobrażasz, że idziesz Kafrze?” mężczyzna spytał Gandhiego podniesionym tonem.

Gandhi odpowiedział, „Chciałbym wziąć tu udział w modlitwie”.

Przywódca kościoła warknął na niego, „Nie ma miejsca dla Kafrów w tym kościele. Wyjdź stąd lub karze moim asystentom zrzucić cię ze schodów”.

Od tego momentu, Gandhi powiedział, że decyduje się zaadoptować to co dobre w Chrześcijaństwie, ale nigdy więcej nie rozważy zostania Chrześcijaninem, jeżeli to znaczyłoby bycie częścią kościoła.

To jak traktujemy innych ludzi mówi więcej o tym w co wierzymy i co znaczy dla nas naśladowanie Jezusa, niż wszystkie piękne kazania, które wygłaszamy.

Zobacz także:
Źródło
Gandhi kontra Chrystus

Pagerank

Czytając artykuł o postrzeganiu Jezusa w różnych światowych religiach i filozofiach, natrafiłem na ciekawą wypowiedź Mahatmy Gandhiego, jednego z twórców współczesnej państwowości indyjskiej i propagatora pacyfizmu jako środka walki politycznej. Zaprowadziła mnie ona do artykułu Gandhi vs. Christ, który wywarł na mnie tak ogromnie pozytywne wrażenie, że postanowiłem go przetłumaczyć. Efekt mojej pracy zamieszczam poniżej. Enjoy ;)

Co Jezus znaczył dla Gandhiego? Czy miał On jakiś wpływ na jego naukę? Co według niego było istotą Chrystusowego przekazu? Czy Ghandi był potajemnie Chrześcijaninem? Jakie jest prezentowane przez Gandhiego wyzwanie dla współczesnych Chrześcijan i Chrześcijaństwa?

W swoim wczesnym życiu, Mahatma Ghandi czytał Biblię aby dotrzymać obietnicy, którą złożył swojemu przyjacielowi. Odkrył, że Stary Testament jest wyjątkowo ciężki. Odczuwał niechęć do Księgi Liczb, nie lubił jej. Ale Nowy Testament wywarł na nim odmienne wrażenie, a w szczególności Kazanie na Górze, które trafiło prosto do jego serca. Wersy o nie walczeniu z wrogiem lecz o nadstawieniu drugiego policzka oraz o oddaniu całego ubrania gdy ktoś zabiera nam tylko jego część, zachwyciły go niezmiernie. Przypomniały mu one o czymś czego nauczył się w dzieciństwie, mianowicie o okazywaniu z radością dobra, czyniącym źle.

„Naprawdę raz poważnie myślałem o przyjęciu wiary Chrześcijańskiej,” Gandhi powiedział Milli Polak, żonie jednego ze swoich pierwszych uczniów. „Łagodna postać Chrystusa, tak cierpliwego, tak dobrego, tak kochającego, tak pełnego przebaczenia, że nie nauczał Swych uczniów by walczyć z wrogiem lecz nadstawić mu drugi policzek. Myślałem, że był to piękny przykład doskonałego człowieka…”

Jednak przy innej okazji powiedział, że mógłby zaakceptować Jezusa „jako męczennika, jako ucieleśnienie poświęcenia i boskiego nauczyciela ale nie jako najbardziej idealnego człowieka, jaki kiedykolwiek się narodził. Jego śmierć na krzyżu, była świetnym przykładem dla świata ale to, że była w niej jakaś tajemnicza lub cudowna cnota, moje serce nie mogło by zaakceptować.”

„Przekaz Jezusa, jakim ja go rozumiem” powiedział Gandhi, „zawiera się w nie skażonym i wziętym jako całość Kazaniu na Górze… Jeśli miałbym stanąć naprzeciw samego Kazania na Górze i mojej własnej interpretacji go, nie powinienem zawahać się by powiedzieć ‘O tak, jestem Chrześcijaninem.’ Ale przecząco mogę powiedzieć, moim skromnym zdaniem, że to co uchodzi za Chrześcijaństwo jest negacją Kazania na Górze… Mówię o przekonaniach Chrześcijan, Chrześcijaństwa takiego, jakim jest rozumiane na zachodzie.”

Gandhi mógł wspaniale mówić o przekazie i osobowości Jezusa. Mówiąc o fragmencie Ewangelii, o młodym zamożnym mężczyźnie, powiedział, „Święty Marek jaskrawo przedstawił tą scenę. Jezus w dostojnym nastroju, poważny. Mówi o wieczności. Osiągnął sukces w nauczaniu, wykroczył poza czas i przestrzeń. Gdy wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy na kolana, zapytał: „Dobry Panie, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. A Jezus powiedział do niego: „Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną.” Tu masz wieczną regułę życia wyrażoną w szlachetnych słowach.”

Gandhi poszedł dalej, by powiedzieć, że mógłby zacytować nawet silniejsze fragmenty z Hinduskich Pism. Lekcją, którą chciał nakreślić było to, że jeśli moglibyśmy oczyścić nasze domy, pałace i świątynie z cech bogactwa i pokazać w nich cechy moralności, moglibyśmy zwalczyć wszystkie wrogie siły bez wojskowej mocy. „Szukajmy najpierw Królestwa Bożego i jego prawości…”- powiedział „i nieodwołalnej obietnicy, że wszystko będzie nam dane. W tym jest prawdziwa ekonomia. Może ty i ja docenimy ją i wprowadzimy w swoim życiu codziennym.”

Ubodzy, cierpiący udręczenie, nie krzywdzący, moralni – ci wszyscy byli częścią Królestwa Bożego. Ale dla Gandhiego, co poraziło go najbardziej w Kazaniu na Górze, była nauka Chrystusa o braku odwetu czy też nauka o nie stawianiu oporu wobec zła. „Ze wszystkich rzeczy jakie przeczytałem, to co zostanie ze mną na zawsze będzie to, że Jezus przyszedł prawie dać nowe prawo – nie oko za oko, ale aby otrzymać dwa uderzenia kiedy tylko jedno zostało dane i pójść dwie mile kiedy proszą, żeby pójść jedną. Zobaczyłem, że Kazanie na Górze jest pełnią Chrześcijaństwa dla tego kto chce żyć Chrześcijańskim życiem. To jest to kazanie, które przywiązało do mnie Jezusa.”

„Jezus zajmuje w moim sercu,” powiedział Gandhi, „miejsce jednego z największych nauczycieli, którzy mieli wpływ na moje życie. Mówię Hindusom, że ich życie będzie niekompletne dopóki nie będą studiować nauk Jezusa… Uczyń ten świat Królestwem Boga i Jego prawością a wszystko będzie ci dane. Mówię ci, że, jeżeli zrozumiesz, docenisz i spełnisz ducha tego fragmentu, nie będziesz musiał wiedzieć jakie miejsce w twoim sercu zajmuje Jezus lub inny nauczyciel.”

Dla Gandhiego, Jezus był księciem Satyagrahy*. „Przykład Jezusa jest czynnikiem w kompozycji mojej nieśmiertelnej wiary w bez-przemoc. Co wiec znaczy dla mnie Jezus? Dla mnie, był On najwspanialszym nauczycielem jakiego ludzkość kiedykolwiek miała.” Dla Gandhiego, powiedzieć, że Jezus był jedynym Synem Boga było powiedzieć to, że „we własnym życiu Jezusa był klucz Jego bliskości do Boga, którą wyraził tak jak nikt inny nie mógł. Duch i wola Boga… Wierzę, że coś z ducha, którego Jezus zilustrował w najwyższej mierze, w jego najbardziej głębokim ludzkim zmyśle istnieje… Jeżeli nie uwierzyłbym w to, powinienem być sceptykiem a być sceptykiem, to przeżywać życie, które jest puste i nie mające moralnej wartości. Lub, co jest tą samą rzeczą, skazać rodzaj ludzki na negatywny koniec.”

Gandhi wierzył, że w każdym człowieku jest impuls dobra i współczucia, iskra boskości, która pewnego dnia rozkwitnie do pełnego kwiatu, który jest nadzieją ludzkości. Przykład tego kwitnięcia, powiedział, może być odnaleziony w postaci i życiu Jezusa. „Nie wierzę, że kiedykolwiek istniała osoba, która nie wykorzystała Jego przykładu aby zgładzić swoje grzechy, mimo, że mogła nie być tego świadoma. Życie każdego zostało, w większym lub mniejszym stopniu zmienione przez Jego obecność, Jego działania i słowa mówione przez Jego boski głos… Wierzę, że należy On nie całkowicie do Chrześcijaństwa, lecz do całego świata; do wszystkich ras i ludzi, bez znaczenia, pod którą flagą, nazwą lub doktryną oni działają, bez względu jaką wyznają wiarę i kult Boga, którego odziedziczyli po swoich przodkach.”

Dla Gandhiego Jezus był prawdziwym satyagrahistą, który zdał test bez-przemocy nawet gdy zdawało się, że w innym przypadku skończył by się niepowodzeniem. „Cnoty litości, bez-przemocy, miłości i prawdy w człowieku mogą naprawdę zostać przetestowane kiedy przeciwstawiają się bezwzględności, przemocy, nienawiści i nieprawdzie… To jest prawdziwy test Ahinsy*… On będąc zabijanym nie żywił gniewu w stosunku do Swojego oprawcy a nawet poprosił Boga aby Ten mu wybaczył, to szczera Ahinsa. Historia mówi tak o Jezusie Chrystusie, który konając na krzyżu powiedział ‘Ojcze, wybacz im, bo nie wiedzą co czynią.’ Dzięki temu został obdarzony uznaniem jako książę biernego sprzeciwu. Był idealnie bez-przemocy”

* Satyagraha – jest to ideologia rozwinięta przez Mahatma Gandhiego, opierająca się na pacyfizmie, biernym oporze i braku przemocy.
* Ahinsa (nie krzywdzenie) – zasada moralna, która nakazuje poszanowanie wszelkiego życia, zaleca nie zabijanie i nie zadawanie obrażeń cielesnych żadnym istotom żywym.

Pagerank