Kolejne już tłumaczenie jednego z tekstów, które mnie zainteresowały. Tym razem  jest to wywiad przeprowadzony z Dalajlamą XIV Tenzinem Gjatso. Jak widać tym razem robimy sobie chwilę odpoczynku od tekstów związanych z Mahatmą Gandhim jednak po raz kolejny tematyka tekstu będzie oscylowała wokół opinii wielkich mistrzów duchowych tego świata na temat Jezusa oraz szeroko pojętego Chrześcijaństwa. Zapraszam więc do czytania :)

Buddyzm i inne religię

Chociaż bostoński profesor uniwersytecki Stephen Prothero ostrzegł o płytkim i banalnym amerykańskim “Buddyzmie”, Dalajlama powiedział, że generalnie nie jest on zniechęcony typem Buddyzmu jaki widzi gdy odwiedza Zachód.

Wierzy on, że ludzie z różnych obszarów powinni zachowywać własną wiarę. “Zmiana religii nie jest łatwa, ” powiedział. “Czasami sprawia to wiele zakłopotania.” Jeśli ktoś na zachodzie uważa Buddyzm za bardziej odpowiedni, “To jest jego indywidualne prawo, ale niezmiernie ważne jest by zachować poważanie dla własnej tradycji religijnej.”

Wyraził uznanie dla wysiłków Gerego jako gwiazdy, by rozpowszechnić buddyjską dharme (lub nauczanie). Nie wydawał się zainteresowany głębią lub stylem amerykańskiego wydania Buddyzmu, za wyjątkiem jak to nazywa Buddyzmu New Age, który zbiera koncepcje ze wszystkich religii. “Jeśli robią to i zaznaczają, że jest to coś nowego, to wtedy wszystko jest w porządku. Ale jeśli mówią, że ta mikstura to tradycyjny tybetański Buddyzm, to wtedy jest to złe.”

Dalajlama nie jest adwokatem jednej ze światowych religii. Konsekwentnie wyraża on się przeciw temu w swoich publicznych wystąpieniach. “Jeżeli ktoś zawsze próbuje patrzeć na rzeczy pod względem podobieństw i paralel, istnieje niebezpieczeństwo zwinięcia wszystkiego do jednego dużego bytu,” napisał w swojej książce Serce Boga, która traktuje o nauczaniu Jezusa. “Osobiście nie popieram szukania uniwersalnej religii; Myślę, że to nie wskazane, by tak robić. Jeżeli wychodzimy zbyt daleko rysując te paralele i ignorując różnice, moglibyśmy skończyć robiąc dokładnie to!”

Ale, jeżeli nie uniwersalna religia, to co z uniwersalnymi zwolennikami Buddy? Dlaczego po prostu nie nakłania ludzi, by podążali ścieżką Buddy jako jedyną prawdziwą?

Dalajlama odpowiedział przez cytowanie pluralistycznej przeszłości Indii, powiedział że sprzeczności we własnym filozoficznym nauczaniu Buddy zmusiły buddystów do zrozumienia, że “jedna nauka lub jeden pogląd nie zadowolą.”

“Dla niektórych ludzi Chrześcijaństwo jest dużo bardziej efektywne, w jakimś innym przypadku, Islam, Judaizm, Hinduizm lub Zoroastrianizm,” powiedział. “Nawet jeśli mówię, że Buddyzm jest najlepszy, że każdy powinien podążyć za Buddyzmem, to nie sprawi, że każdy będzie zostawać Buddystą.”

Zaśmiał się.

“Ale uważasz, że Buddyzm jest najlepszy, prawda?

“Tak,” odpowiedział, “Mogę powiedzieć, że dla mnie osobiście, Buddyzm jest najlepszy, ponieważ buddyjskie podejście jest dla mnie najbardziej efektywne.”

“To nie znaczy jednak, że Buddyzm jest najlepszy dla każdego. Nie.” Powiedział kiedy został naciśniety dalej. “Teraz, dla mojego chrześcijańskiego brata lub siostry, Chrześcijaństwo jest najlepsze dla niego lub dla niej, ale nie jest najlepsze dla mnie samego.”

“Teraz, pojęcie jednej religii, jednej prawdy, jest bardzo istotne dla jednostki,” powiedział, uściślając swoje opinie na temat jednej religii. “Ale dla wspólnoty/społeczeństwa musi być kilka prawd, kilka religii.”

Wierzy, że to rozwiązuje sprzeczności między religiami, chociaż powiedział, że istnieje jedność wszystkich głównych religii w zakresie “przesłania współczucia, odpuszczenia, tolerancji, zadowolenia, prostoty, i samodyscypliny.”

Pod względem swojej własnej wiary, Dalajlama nakreślił paralelę między emocjonalną miłością dla Buddy i chrześcijańską miłością dla Jezusa. Powiedział, że jego refleksja na temat nauczania i ofiary Buddy czasami doprowadzała go do łez.

Czy Dalajlama dziękuje Buddzie za dobre rzeczy w swoim życiu?

“Szczerze mówiąc, moje własne szczęście jest głównie z powodu mojej własnej dobrej karmy,” powiedział. “To jest podstawowa buddyjska prawda, moje własne cierpienie jest spowodowane moimi własnymi błędami. Jeżeli jakieś dobre rzeczy zdarzają się, to głównie z powodu moich własnych dobrych działań, nie jest to związane z  bezpośrednim kontaktem z Buddą.”

W naszym wywiadzie, poświęciliśmy sporo czasu dla tożsamości i integralności Jezusa. Dalajlama wydawał się zgadzać z pytającymi, nawet przyznając, że to był prawdopodobnie najcięższy obszar do zgłębiania między ewangelicznymi Chrześcijanami i Buddystami.

Przypomniałem mu o jego przekonaniu, że Jezus jest “w pełni oświeconą istotą” i spytałem, “Jeżeli Jezus jest w pełni oświecony, to czy nie uczył prawdy o sobie? Zatem, jeżeli uczył prawdy, to jest Synem Boga, Bóg istnieje a Jezus jest zbawicielem. Jeżeli jest w pełni oświecony, to powinien uczyć prawdy. Jeżeli nie uczył prawdy, to nie jest aż tak oświecony.”

Ponieważ Dalajlama poczuł rozmach pytania, zaśmiał się bardziej niż w jakimkolwiek innym momencie wywiadu. Oczywiście zrozumiał argument, zapożyczony z książki O wierze i moralności chrześcijańskiej C.S. Lewis’a.

“To jest bardzo dobre pytanie,” powiedział. “To jest bardzo, bardzo ważne.” Nawet w przypadku Buddy, zawsze musi zostać postawione rozgraniczenie między naukami żeby “zawsze pozostać sensownym” i innymi że “mamy wolność, by odrzucać.

“Argumentował, że Budda wiedział, że ludzie nie zawsze byli przygotowani do wyższej prawdy, ponieważ ona by “nie pasowała i nie pomogła.” Dlatego, mniejsze prawdy są czasem nauczane z powodu ignorancji lub stanu danej osoby. W buddyjskiej drahmie jest to znane jako doktryna uppayah. Dalajlama mówiąc to odniósł się do pytania o Jezusie.

“Jezus Chrystus również przeżywał poprzednie życia,” powiedział. “Tak więc widzisz, On osiągnął wysoki stan, albo jako Bodhisattva albo jako oświecona osoba, przez buddyjską praktykę lub coś podobnego do niej. Wtedy w pewnym okresie, pewnej erze, pojawił się jako nowy mistrz i z powodu jakichś okoliczności, nauczał pewnych poglądów innych niż Buddyzm, ale On również uczył tych samych religijnych wartości, o których wspominałem wcześniej: aby być cierpliwym, tolerancyjnym i współczującym. To jest jak widzisz, prawdziwe przesłanie, aby zostać lepszą istotą ludzką.” Dalajlama powiedział, że żadne kłamstwo nie było w to zamieszane odkąd motywacją Jezusa była pomoc ludziom.

Prawdziwe światło

Odszedłem od wywiadu pod wrażeniem charyzmy Dalajlamy, jego inteligencji i dobroci ale również głębokiego zainteresowania aspektami kluczowymi dla Buddyzmu oraz szczególnie, poglądami Dalajlamy na osobę Jezusa. Tu jest istota tego co rozdziela Buddystów i Chrześcijan i to musi zostać kluczowym elementem w rozmowach z Buddystami. Karol Barth zauważył: “Tylko jedna rzecz jest naprawdę decydująca dla rozróżnienia prawdy i błędu… Jezus Chrystus.”

Dalajlama stwierdzając, że Jezus jest w pełni oświeconą istotą zaoferował dla Buddyzmu pewne wspólne podłoże z wiarą chrześcijańską, wydawał sie też nie dostrzegać trudności nieodłącznych dla takiej postawy.

W czterech Ewangeliach integralność nauki moralności Jezusa jest silnie łączona ze ścisłością jego własnej tożsamości, nie tylko przez Jego przeciwników i uczniów, ale również przez samego Jezusa. Niemożliwym jest zobrazowanie Jezusa jako oświeconego kiedy buddyjska perspektywa jest użyta by ocenić prawdziwość Jego roszczeń. Na przykład Jezus chwalił Piotra za jego wiarę w to, że Jezus jest Mesjaszem, Synem żywego Boga. Jezus powiedział, że Bóg ujawnił to uczniowi. Z buddyjskiej perspektywy, nie ma żadnego Boga, by ujawnić cokolwiek. Jeżeli nie ma żadnego Boga, wtedy Jezus nie jest Synem Boga a wyznanie Piotra jest fałszywe. Co to sugeruje o uczciwości Jezusa jako nauczyciela?

Co więcej, dlaczego jest tak, że ludziom żyjącym w czasach Jezusa nie mogło być dane to samo Buddyjskie przesłanie jakie było dane przez Gautama (Budda) kilka wieków wcześniej w Indiach? Dalajlama słusznie uznaje, że dobre nauczanie do pewnego stopnia modyfikuje się dla odbiorcy. Czy karma w Izraelu była tak zła by powstrzymać Buddyjskie nauki o reinkarnacji, Czterech Szlachetnych Prawdach, Ośmiorakiej Ścieżce i naturze oświecenia?

W końcu, twierdzenie, że Jezus jest naprawdę Buddą w przebraniu nie jest żadnym komplementem dla Jezusa lub Buddy. Jak buddyści czuliby się, jeżeli Chrześcijanie twierdziliby, że Gautama (Budda) był naprawdę chrześcijańską postacią wyprzedzająca swoje czasy?

Ciągle jednak nie jest sprawą małej wagi to, iż najbardziej sławny Buddysta na ziemi ma wielki szacunek dla Jezusa Chrystusa. Kiedy został poproszony, żeby porównać się z Jezusem w wywiadzie przeprowadzonym przez New York Times w 1993 roku, Dalajlama odmówił zrobienia tego. Jego uznanie wielkości Jezusa daje nadzieję na dalsze zaangażowanie w sprawie znaczenia Jezusa jako wielkiego mistrza i w pełni oświeconej istoty. “Może” można, by sugerować przy innej sposobności iż, “Jezus jest tak oświecony, że naprawdę jest światłem świata.”

Zakłamanie, dwulicowość, brak szacunku to tylko niektóre z cech osobowości jakie większość o ile nie wszyscy ludzie posiadają. Sam przekonałem się ostatnio, że ja także należę do takich ludzi. Mimo iż zawsze potępiam te cechy i chciałbym się ich ustrzec, mimo to także jestem osobą, która świadomie lub mniej świadomie, bardziej mimowolnie jest w pewnym stopniu zła. Zastanawiałem się ostatnio czemu. Dlaczego większość ludzi jest dwulicowa, czemu jesteśmy nie w porządku nierzadko w stosunku do ludzi, którzy nie zrobili nam nic złego? Dlaczego ranimy ludzi za ich plecami czasem z błahych powodów? Co daje nam obrażanie innych? Czemu zachowujemy się jak gdyby niektórzy ludzie byli naszymi wrogami? Każdy z nas na pewno niejednokrotnie powiedział coś nieprzyjemnego odnośnie innej osoby za jej plecami. Ale co w tym jest takiego, że mimo iż wiemy, że jest to złe to dalej to robimy?

Zapewne większością ludzi kieruję chęć „zemsty”. Każdy z nas, czy jesteśmy tego świadomi czy też nie, zapewne padł ofiarą plotek czy tez negatywnych opinii. Jeśli więc wszyscy to robią to czemu i ja nie miałbym spróbować? Jeśli ja padłem ofiarą takiego zachowania to czemu nie miałbym się odegrać? W końcu skoro inni są przeciwko mnie to i ja mogę być przeciwko innym. Ja tylko się bronię. Można by mnożyć powodów, które usprawiedliwiały by takie działania. Ale należy postawić sobie pytanie czy to ma sens? Czy takim działaniem doprowadzimy do czegoś dobrego? Czy wręcz odwrotnie wkręcimy się w krąg obłudników i dwulicowców, staniemy się tacy jak oni. Mimo iż może i przeważnie wydaje nam się to słuszne, to „odwet” w takich i innych podobnych sytuacjach nie ma najmniejszego sensu. Reakcją na otaczające nas zło nie może być zło. Bo to nie jest wyjście, to nie jest sposób na naprawienie sytuacji. Gdybyśmy chcieli odpowiadać na każde napotkane przez nas zło złem to tylko wspomoglibyśmy poszerzający się proceder demoralizacji społeczeństwa. Zamiast coś zmienić dokładamy tylko oliwy do ognia. Mimo iż widzimy, że coś jest nie w porządku, to zamiast to zmienić zaogniamy tylko i tak napiętą sytuacje. Sami nie chcemy być ofiarami więc stajemy po drugiej stronie i to my atakujemy. Bez większego namysłu, bez sensu, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Chcemy tylko aby inni też odczuli to co my czujemy bądź czuliśmy. Chcemy powiększyć grono ofiar, abyśmy nie tylko my nimi byli.

Patrząc na to z boku można dostrzec bez większego trudu bezsens całej tej „machiny”. Wystarczy zatrzymać się na chwilę i odrzucając wszelkie własne urazy do innych ludzi, wszelkie utarte schematy, przyjrzeć się i pomyśleć nad sensem działań innych ludzi w tym samych siebie. Prędko dojdziemy do wniosku iż zamiast starać się zwalczać zło, sami je tworzymy. Pod przykrywką rewanżu, bądź obrony sami stajemy się tymi osobami, których tak bardzo nie możemy znieść i zrozumieć. Owszem są ludzie, którzy działają na szkodę innych bez żadnego powodu, od tak dla zabawy, ale większość z nas robi to z obawy przed tym iż sama stanie się ofiarą bądź już nią będąc chce się odegrać. Są też ludzie, którzy nie kontrolując się robią to mimowolnie, czasem po to by zaistnieć w towarzystwie, czasem by pokazać swoją wyższość. Bądź co bądź nie zważając na motywy działania wszyscy ludzie są winni tego jak nasza społeczność wygląda. Sam czasem narzekam na dwulicowość otaczającego mnie świata. Ale gdy się temu lepiej przyjże to dostrzegam, że ja także go tworze. Ja też jestem dwulicowy. Wartości, którymi staram się kierować w życiu tracą znaczenie gdy robię coś czego nie powinienem.

Sposób jest jeden, wystarczy spojrzeć na samego siebie, poszukać w sobie tych najgorszych cech. Zobaczyć kim naprawdę się jest i co naprawdę na co dzień się sobą reprezentuje, niejednokrotnie okaże się iż robimy coś co jest sprzeczne z naszymi ideałami i wartościami dla których chcielibyśmy żyć i którymi chcielibyśmy się kierować w życiu. Więc zmieńmy to, zmieńmy siebie i swoje postępowanie. To w jakim społeczeństwie żyjemy i żyć będziemy zależy tylko od nas. My kreujemy otaczający nas świat. Chcąc coś w nim zmienić powinniśmy zacząć od siebie, poszukać zła w sobie i zwalczyć go a wyjdzie to na dobre nie tylko nam ale także całemu naszemu otoczeniu. Nie usprawiedliwiajmy się więc lecz lepiej z pokorą popatrzmy na wielkich mistrzów i nauczycieli tego świata. Biorąc z nich przykład uniżmy się i postarajmy zdziałać coś dla siebie. Nie odmienimy całego świata ale zmienimy siebie. Będzie to zapewne trudne ale owoce takiej decyzji i działania są niewiarygodnie ważne. Może i dalej będą wokół nas ludzie dwulicowi, może i dalej będziemy „ofiarami” negatywnych zachowań spopularyzowanych w naszym społeczeństwie ale zajdzie jedna wielka zmiana. My będziemy „czyści”, bez winy. Z ręką na sercu będziemy mogli powiedzieć, że my nie zawiniliśmy, nie ma w tym naszej winy. Zrobiliśmy co mogliśmy, zmieniliśmy siebie na lepsze. Kto wie może idąc za naszym przykładem zmienią się też inni? Chociażby najbliższe otoczenie. To już wielki skok. Jak mawiał Notorious BIG „Nie możemy zmienić świata, zmieńmy siebie”

Na sam koniec, w mojej opinii warto tutaj podpiąć tekst Rohatela. Nie każdy czytuje komentarze więc może mu to umknąć a naprawde jest to świetne uzupelnienie do powyższego wpisu.

“Ja do cech osobowości dodałabym jeszcze egoizm, który w mniejszym lub większym stopniu cechuje każdego człowieka. Być może przyczyną istnienia tych cech jest próba ucieczki, obrona przed złem, ale ja po prostu powiedziałabym tak: to jest właśnie natura ludzka. Ludzie szukają akceptacji u innych, ale sami nie umieją zaakceptować siebie nawzajem. Każdy żyje zamknięty we własnym świecie i nigdy nie potrafi tak do końca porozumieć się z drugim człowiekiem. Tak naprawdę każdy często czuje się samotny, mimo że wokól niego kręci sie wiele ludzi. Stąd sie biorą te cechy. Z nieporozumień.Nie rozumiemy się. Nie umiemy ze sobą zyć, ale musimy. I chcemy.”

Części poprzednie: część 1, część 2 elfickich przekazów o stworzeniu świata.
Główny wątek: Fantasy Story
Słowniczek pojęć: klik

Kolejna już część elfickich podań. Tym razem oraz w najbliższych częściach dowiemy się co spowodowało, że ludzie i elfy nie żyją już tak blisko Iknu a także czemu Trachon w “Bitwie pod Asmadronem” przedstawiany jest jako rajska wyspa mimo iż dopiero co czytaliśmy, że były to pola w południowo-zachodniej części Heszbonu.

Nie długo trwały czasy gdy człowiek żył w pokoju z elfami. Po tysiącu lat gdy nowe stworzenie rozwinęło się wystarczająco by zasiedlić stworzoną przez Iknu krainę ludzie poczęli sprzeczać się o władze, podzieleni i skłóceni między sobą byli niczym dzieci nie rozumiejące świata. Raz po raz atakowali się nawzajem, podbijali swoje wioski, mordowali, gwałcili i niszczyli wszystko co napotkali na swojej drodze. Cierpliwość Iknu była na wyczerpaniu. Dusze wszystkich zamordowanych niesprawiedliwie ludzi przyjmował On do Aszkelonu. Jednak pewnego pamiętnego dnia miarka się przebrała.

To był dzień jakich wiele. Słońce świeciło w zenicie spowijając pełnym blaskiem okolice, chmury które w tajemniczy, wręcz magiczny sposób raz po raz przypominały najwspanialsze dzieła Iknu malowniczo pokrywały cześć błękitnego nieba. Jednak ciągle walczące ze sobą plemiona ludzi burzyły ład i spokój jaki panował na polach Trachonu od zarania dziejów. Dnia dwusetnego, 1012 roku ery stworzenia, wojsko prowadzone przez słynnego wojownika Echna miało uderzyć na niczego nie spodziewającą się osadę elfów.

- Panie nadchodzą posłańcy – wykrzyczał wartownik stojący na jednej z trzech wież elfickiej osady Thoik. Rozpościerał się bowiem z niej widok aż po odlegle lasy północy, z których to wyłonili się ludzie.
- Któż zawitał do naszej osady? – zapytał Aenu, najwyższy spośród elfów.
- Ludzie Panie. – odparł drżącym głosem przerażony wartownik.
- Ludzie? Czegóż mogą od nas chcieć? – odpowiedział z zastanowieniem Aenu – Wyślij emisariuszy do wszystkich wiosek, niech przyślą do nas swych przedstawicieli a następnie poślij gońców by wyszli posłańcom ludzi naprzeciw i spytali o cel ich przybycia.
- Tak Panie – odparł wartownik i czym prędzej udał się do osady by wypełnić wole zwierzchnika.
Aenu wszedł na wieże i z zadumą spojrzał na zbliżającą się delegacje.  Zdziwienie ogarniało go coraz bardziej bowiem odkąd ludzie i elfy pojawiły się na tym świecie nigdy nie doszło do takowego spotkania, gdyż drogi tych istot rozeszły się zaraz po ich stworzeniu. Ludzie zatwardziali w swych przekonaniach nie mogli zaakceptować odmiennych od siebie elfów, które z kolei pełne miłości i ufności w Panu osiadły w lasach i poczęły budować świątynie ku Jego czci, w których spędzały większość czasu. Aenu zastanawiał się co może wyniknąć z takowego spotkania, bowiem ani on ani żaden inny elf nie wiedział zbyt wiele na temat ludzi. Udał się więc do świątyni choć na chwile oddać się medytacji i oczyścić umysł by pozbyć się wszelkich obaw, które mogłyby zakłócić rozmowy z ludźmi.

Marmurowa fasada świątyni wyglądała olśniewająco w otoczeniu drewnianych budynków, lśniła niczym światełko w tunelu, zwracając na siebie cała uwagę mieszkańców. Odźwierni pokłoniwszy się Aenu otworzyli wielkie żelazne wrota, bogato zdobione, przedstawiające sceny stworzenia świata przez Iknu. Oczom elfa ukazało się wnętrze świątyni. Przestronne pomieszczenie kontemplacji, do którego wstęp mieli wszyscy, pełne drewnianych ław z wybrukowaną podłogą i podwieszonymi pod strop wielkimi materialnymi wstęgami przedstawiającymi ważne dla elfów wydarzenia. Na wprost wejścia znajdował się ołtarz na środku, którego posadzony był młody świerk, symbol pochodzenia elfów. Następne pomieszczenie było już chronione przez strażników, którzy mieli dopuszczać do niego tylko najwyższych spośród społeczności elfickiej. Aenu jako mędrzec nie musiał przechodzić kontroli, udał się więc bezzwłocznie do sali zwanej punktem wyjścia. Było to niewielkie pomieszczenie o idealnie gładkich ścianach wykonanych z białego piaskowca. Po zamknięciu wejścia znajdując się w środku miało się wrażenie jak gdyby znajdowało się w niekończącej się przestrzeni, jakby dookoła nie było kompletnie nic, wielka niekończąca się nicość. Zasiadając w punkcie wyjścia doznawało się uczucia absolutnej wolności i pojednania z Jedynym. Było to miejsce najświętsze dla elfów, które wierzyły iż zasiadający w nim łączyli się w mądrości z Bogiem. Aenu nie tracąc czasu oddał się medytacji.

Jak zawsze C.D.N. Zapewne xD

Na prośbę kilku osób zrobiłem słowniczek, który pomoże ogarnąć wiele nazw własnych występujących w opowiadaniu. :)

Główny wątek (klik)

CHRONOLOGIA

1) Elfickie przekazy o stworzeniu świata. (cz.1)
2) Elfickie przekazy o stworzeniu świata. (cz.2)
3) Elfickie przekazy o początkach cywilizacji. NEW
4) Elfickie przekazy o początkach cywilizacji. Ciąg dalszy. COMING SOON
5) Potomek Króla. COMING SOON
6) Bitwa pod Asmadronem cz.1
7) Bitwa pod Asmadronem cz.2
8) Bitwa pod Asmadronem cz.3

SŁOWNICZEK

A
Abistema – źródła w górach Ria w Nifergardzie
Adsada – wielki praocean
Aenu – najwyższy spośród elfów żyjącyh w drugiej erze, mędrzec elficki
Arma – pasmo górskie otaczające Gandam od północy i zachodu
Asandot – moc mądrości
Asbar – ojciec Kenocha
Asmadron – równina leżąca na zachodzie Gandamu u podnóży gór Arma
Aszkelon – duchowa kraina stworzona w miejscu otchłani

B
Bet-Gilea – zamek w Trachonie
Brama Aszkelonu – przejście do duchowej krainy Aszkelonu

C
Cień – najwyższy z Irodynów, jeden z siedmiu Dronów, posiadał część mocy Iknu

D
Dea – góry w południowo-zachodniej części Gandamu
Dron – określenie przypisywane synom Iknu
Dudrinaa – wodna bogini uśpiona w lodach Nifergardu, zbudzona przez roztapiający się lód. Partnerka Iknu.
Dunreon – kraina żaru leżąca na południu otchłani

E
Echn – bezwzględny ludzki wojownik, żyjący w drugiej erze
Efrowie – stworzenia pól materialne pól duchowe, potomkowie Efra
Ekron – pola
Ektron – ojciec Asbara, dziadek Kenocha
Eleszbar – przodek Ektrona, Asbara i Kenocha
Evingard – moc światłości/chwały

G
Gandam – jedno z królestw ludzi, wysunięte na południe leżące nad morzem w centralnej części Heszbonu

H
Heszbon – materialna kraina stworzona z Nifergardu

I
Iknu – Bóg
Ilyho – góry w krainie Trachonu, jej północna granica
Irodyn – anielska istota, pierwsze stworzenie Iknu
Issangot – czeluść, otchłań, pierwotnie zamieszkiwana przez Jedynego

J
Jaźń – wszelka świadomość istnienia

K
Kached – drugi dowódca wojsk, przyjaciel Kenocha
Kenoch – dowódca wojsk

L
Laeb – dowodzący patrolem

M
Madryjczycy – lud Gandamu
Meses II – król Gandamu w latach 1340-1354 drugiej Emy

N
Nera – księżyc
Nifergard – kraina lodu, niegdyś znajdowała się na północy otchłani, teraz znana jako Heszbon

O
Odessart – pierwotne moce istniejące w odchłani

P
Punkt wyjścia – pomieszczenie medytacji w świątyni elfickiej w osadzie Thoik

R
Ria – pasmo górskie w Nifergardzie

S
Saron – królestwo ludzi leżące na północy Heszbonu
Sol – pierwotnie manifestacja światła dająca możność egzystencji, słońce
Sol-akszeda – rozdarcie ciemności nad Nifergardem
Świątynia Światła – świątynia Iknu znajdująca się na zamku Bet-Gilea

T
Tasnod, Awr, Ueni, Eome, Iawa, Reurr oraz Nor – synowie Iknu
Thoik – osada Elficka, leżąca niegdyś na polach Trachonu
Trachon – rajska wyspa położona gdzieś na oceanie Adsada, dawniej pola w południowo-zachodniej części Heszbonu

Część kolejna: część 3.
Główny wątek: Fantasy Story
Części poprzednie: część 1.
Słowniczek pojęć: klik

I po raz kolejny przenosimy się do początków świata, tym razem aby poznać początki istnienia oraz stworzenie istot duchowych a także ludzi i elfów. Let the story continue.

Po czasie spoczynku dla Iknu przyszedł czas pracy, tworzenia. Postanowił On bowiem stworzyć byty, które zapełniły by Aszkelon, które były by częścią Niego samego i w chwale uwielbiały by Jego imię ciesząc się radością obcowania w bliskości Jego osoby. On sam zaś darzył by je bezgraniczną miłością i oddawał  by im najwspanialsze owoce swej chwały. Jedynemu przyświecała idea miłości i braterstwa, której brakowało w dopiero co stworzonym, jeszcze pustym świecie. Chęć wypełnienia go istotami szlachetnymi o czystych i nieskalanych sercach zaprzątała jego myśli przez cały czas, aż w końcu przelał on swą energie na myśl, która zrodziła się w Jego świadomości. W tym momencie nad postacią Iknu poczęła się gromadzić moc, która w połączeniu z boskim impulsem kulminowała się tworząc doskonałą esencje, z której  wyłoniły się setki tysięcy lśniąco białych, nie mających określonych kształtów czy wyglądu postaci. Żarzące się niczym iskierki twory, poczęły w majestatycznym tańcu okrążać osobę stworzyciela by po chwili zebrać się w jednym miejscu i zjednoczyć w swej treści. Rażące niczym Sol w zenicie stworzyły jedną postać, która to uklęknąwszy przed Iknu oddala mu pokłon. Widząc to Jedyny zapłakał a w Jego sercu zapłonął nieskończony płomień ojcowskiej miłości względem swego stworzenia. Rozdzieliwszy ową postać do pierwotnego stanu rozesłał ją do wszystkich zakątków Aszkelonu. Następnie wzruszony, wyciągnąwszy ręce ku górze, rzekł w swym majestacie – Stań się! -  i powstała nieskończona Jaźń, będąca wszelką świadomością istnienia. Nadał ją więc w głębokim poruszeniu anielskim istotą rozproszonym po całej krainie, które nazwał Irodynami. Tak też zyskały one osobowość, stając się jednocześnie wolnymi i myślącymi formami życia, pierwszym rozumnym tworem Jedynego, Jego dumą i chwałą, miłością i nadzieją. Stały się najbliższymi mu istotami. A było to pod koniec roku czwartego pierwszej Emy.

Pewnego malowniczego wieczora gdy Słońce chyliło się już ku zachodowi a Nera dumnie rósł nad horyzontem, Iknu przechadzając się po bezkreśnie pięknej krainie Heszbonu, na polach Trachonu napotkał na Swej drodze wielki kamień leżący obok młodego świerku. Jedyny spojrzał na nie z zadumą, następnie objął swoją świadomością cały stworzony przez siebie świat, piękno przyrody i cudowne zwierzęta. Spostrzegł jednak, iż brak w niej myśli, brak w niej inteligentnych istot, które mogły by tą ziemie zamieszkać. Aszkelon wypełniony Irodynami tętnił inteligentnym życiem, jednak materialna kraina Heszbonu mimo swej różnorodności była niejako pusta. Spojrzawszy ponownie na kamień i młodziutkie drzewo ujrzał między nimi pewną więź, braterstwo. Kamień pełen gracji, o wyrazistych kształtach niejako był strażnikiem chroniącym brata jakim było dla niego drzewo, dał początek ludziom. Iknu tchnął w niego życie by stworzyć istoty zatwardziałe w swych poczynaniach o serach twardych jak skała. Istoty przywiązane do materii, które musiały dopiero zrozumieć co jest w ich życiu najważniejsze, potrafiące kochać jak żadna inna istota, jednak nie kochające wszystkich i wszystkiego. W ludziach to pokładał Iknu nadzieje. Mieli oni jednak przejść długą drogę by się z nim zjednać i wypełnić powierzone im zadanie. Miało to być zadanie ciężkie i niemal niemożliwe do wykonania. Na drodze ku niemu miała stanąć ludzka zatwardziałość, którą to ten rodzaj miał pokonać by wypełniło się proroctwo. Świerk z kolei subtelny, delikatny niczym pełna inteligencji anielska istota dał początek elfom, które to jako bracia ludzi miały być im droga i prawdą, towarzyszem podczas długiej wędrówki przez wieki. Elfy pełne miłości, było znacznie bardziej uduchowione i bliższe sercu Jedynego. One to miały nadać proroctwu prawdziwego znaczenia, nauczyć ludzi miłości, by historia mogła zatoczyć koło i skończyć się na polach Trachonu gdzie się rozpoczęła. Działo się to w 194 lat po stworzeniu Irodynów.

C.D.N. Zapewne

Część poprzednia: część 1.

Jak pisałem tak też staram się zrobić, publikuje więc kolejną porcje odpowiedzi na pytania z serii “80 pytań dookoła teizmu” zaczerpniętych z pewnego forum. Dziwie się sobie, że chciało mi się w tak krótkim odstępie czasu opublikować dwa aż tak spore teksty. Mam nadziej, że praca nie poszła na marne i tekst zainteresuje przynajmniej kilka osób, co i tak było by sukcesem. Nie przedłużając, miłej lektury.

Jeżeli dusza jest niematerialna, a ludzkie ciała materialne to w jaki sposób dusza pozostaje w ciele?

Ciało jest niczym pojazd dla duszy, która się w nim inkarnowała. Osobiście widzę to w ten sposób. Dusza nie pozostaje w ciele tak jakbyśmy sobie to mogli wyobrazić, np. tak jak osoba prowadząca samochód, ale skupia się ona w ciele trzymana przez jakąś siłę niczym opiłki żelaza wokół magnesu. Nie widzę specjalnych przeszkód aby byt niematerialny nie mógł skupiać się w bycie materialnym. Dla przykładu weźmy opętania przez demony. Mimo, że są one niematerialnymi bytami, mogą się one skupić w ciele człowieka przejmując nad nim władze. Tak samo Absolut, który jest wszechobecny mimo, że jest bytem niematerialnym może przebywać w materialnym świecie i ogarniać go.

Jeśli Bóg jest wszechwiedzący, to jak może być zawiedziony swoim stworzeniem?

A kto powiedział, że jest zawiedziony swoim stworzeniem? Oczywiście, Bóg nie cieszy się gdy jego dzieci odwracają się od Niego, w domyśle odwracają się od życia w miłości, bo to, że ktoś jest nie wierzący nie do końca musi znaczyć iż odwrócił się od Boga, ale to już temat na cały osobny wpis. Bóg może co najwyżej być zawiedziony postawą swojego stworzenia, smucić się z powodu jego poczynań ale nigdy nie będzie zawiedziony samym stworzeniem jako takim. Jest On dumny ze swoich dzieci, cieszy Go gdy ludzie żyją miłością, okazują ją bliźnim i stawiają na pierwszym miejscu w swoim życiu. To dla Niego zdecydowanie najważniejsze, to aby istoty zdeterminowane z natury do życia w pokoju i miłości dokonały odpowiednich wyborów i kierowały się w życiu takimi wartościami jak wspomniana miłość, przyjaźń, braterstwo czy pacyfizm.

Absolut jako byt wszechwiedzący wiedział, że ludzie często będą wybierać zło, wiedział, że swoją postawą będą zadawać mu cierpienie. Jednak mimo, że zanim dał nam życie i pozwolił nam zaistnieć w świecie do tego stworzonym wiedział jak to się skończy, wiedział jak wiele bólu będziemy zadawać sami sobie i jak bardzo będziemy cierpieć z własnej winy to równocześnie wiedział, że będzie nas kochał, będzie kochał swoje stworzenie jak Ojciec swoje dzieci, którymi mieliśmy dla Niego być.

Bóg aby pomóc nam się odnaleźć, posyła na Ziemie wielkich nauczycieli takich jak Jezus Chrystus czy Mahatma Gandhi. To oni uczą nas jak żyć, jak postępować i co robić aby oczyścić swoje dusze, przerwać korowód reinkarnacji i cierpienia by ostatecznie zjednoczyć się w miłości z kochającym nas Bogiem.

Jeśli Bóg jest niezmienny, to jaki jest dowód na jego istnienie skoro wszystko wokół nas się zmienia?

Pytanie z pozoru inteligentne i ciekawe, jednak jeśli się zastanowić to jest ono nieprecyzyjne i naiwne. Na sam początek trzeba zastanowić się pod jakim względem Bóg jest niezmienny. Bez wątpienia, chodzi tu o sferę jaźni, boskiej świadomości. Bóg w tym przypadku był, jest i będzie niezmienny. Będzie niezmienny jeśli chodzi o Jego bezwarunkową miłość do wszystkich istot, a w szczególności do inteligentnego stworzenia. Będzie niezmienny jeśli chodzi o Jego decyzje, postanowienia, obietnice itp.. Rzecz jest dość jasna gdyż Absolut jako byt idealny, nie może wykazywać ludzkich cech takich jak zmienny charakter czy okresowa miłość. Bóg będąc wiecznie doskonałym, zawsze będzie kochał, zawsze będzie dotrzymywał obietnic, nie będzie zmieniał swoich decyzji itd. W takim wypadku Jego niezmienność dowodzi Jego istnienia a nie zaprzecza temu.

Bóg nie byłby prawdziwym Bogiem gdyby był zmienny. Nie trudno wyobrazić sobie głosy niezadowolenia ludzi, którzy na pewno poddawali by w wątpliwość kompetencje takiego bytu jako bytu Absolutnego. Tak też dzieje się w wypadku chociażby Starego Testamentu. Jahwe jakim Go przedstawiono w tym tekście jest bytem/istota zmienną, kapryśną, niezdecydowaną, brutalną, żądna krwi i ofiar. Jest bez wątpienia zaprzeczeniem prawdziwego Boga i wszystkich Jego atrybutów, takich jak omnibenewolencja, czyli wszechmiłość. I tu podnoszą się głosy krytyki ze strony wielu ludzi zbulwersowanych wizją takiego boga.

Z drugiej jednak strony Bóg w pewnym stopniu może też być zmienny, co wcale nie wyklucza Jego niezmiennej świadomości. Tak jest na przykład u Hegla, gdzie Absolut jest całością istniejących rzeczy rozpatrywaną w całej jej złożoności. Całość ta jest rozumna i zmienna, a jej rozwój podlega dynamicznym prawom dialektyki.

Czytamy o tym także w Ewangelii Jezusa:

“Albowiem jak w ogniu i w wodzie,
tak w każdej formie życia jest objawiony
Bóg jako jej życie i jej substancja.” (Ew. Jezusa 19,6)

W tym wypadku na Boga jako na byt Absolutny, składa się cały otaczający nas Świat w szerokim tego słowa znaczeniu. Cały wszechświat wraz z jego elementami jest częścią wszechogarniającego Absolutu i w tym wypadku ta “część Boga” jest zmienna i podlega prawą, chociażby fizyki. Jednak należy pamiętać, że jest to tylko i wyłącznie niewielka cząstka Boga, Jego stworzenie.

Tak więc Bóg jest bytem zarówno zmiennym jak i niezmiennym, w zależności z jakiej perspektywy będzie się na Niego spoglądało i pod jakim kątem będzie się rozpatrywało jego teoretyczną zmienność. Sama zaś niezmienność świadomości jest dowodem na to, że jeśli Bóg istnieje to jest On prawdziwym Bogiem, nie zaś zbliżoną do ludzi istotą z jaką mamy doczynienia chociażby w Starym Testamencie. Natomiast dowodów na istnienie Boga po prostu być nie może (nie licząc dowodów nie-wprost na istnienie Absolutu), na tym polega wiara. Każdy ma prawo ocenić to samemu i dokonać własnego niezależnego wyboru. Dla mnie osobiście Bóg jako nieskończona miłość jest bytem jak najbardziej realnym i w tym wypadku Jego niezmienna świadomość miłości do całego stworzenia jest utwierdzająca w tym przekonaniu.

Czemu jest tak, że teiści każą mi zbadać cały wszechświat bym mógł powiedzieć, że Boga nie ma, kiedy w rzeczywistości wystarczy zbadać jedno miejsce i nie znaleźć Boga by stwierdzić, że go nie ma skoro ma być wszechobecny?

Pytanie irytujące na wstępie, gdyż uogólnia i mówi, że wszyscy teiści, którym mówi się, że Bóg nie istnieje nakazują osobie stwierdzającej ten fakt przeszukiwać cały wszechświat by potwierdziła swoje słowa. Ja mówię temu zdecydowanie nie, nie wszyscy teiści tak postępują.

Głupotą jest próba znalezienia Boga w sposób fizyczny w fizycznym świecie. Jak wiemy Bóg jako byt niematerialny nie może być odszukany i poznany w sposób materialny, oczywiście przenika On świat materii ale tylko w sposób duchowy, poprzez swoją świadomość. Irracjonalna jest próba odnalezienia osobowego Absolutu w naszym świecie, w świecie materii, w świecie fizycznym. Dziw bierze, że są ludzie na tyle ignoranccy by w ogóle pomyśleć o czymś takim, o czymś co nie ma najmniejszego sensu.

Owszem, w całym wszechświecie można podziwiać “oblicza” Absolutu, Jego części. Jak wspomina Ewangelia Jezusa, Bóg jest objawiony w każdej formie życia, w żywiołach i całym stworzeniu jako jego substancja (Jezusa 19,6) ale to nie oznacza iż można szukać osobowej i fizycznej formy Boga, którą moglibyśmy namacalnie poznać. Nie na tym polega wiara i nie na tym polega natura poznania Boga.

Boga jako bytu niematerialny możemy poszukiwać w sferze duchowej. Poprzez Jezusa i innych wielkich nauczycieli oraz poprzez bliźnich. Najprostsza droga do odkrycia oblicza Boga i życia w Bogu jest miłość a w szczególności bezinteresowna miłość do bliźniego. Istotą poszukiwań jest tutaj życie miłością i życie w miłości. Tylko tak możemy naprawdę zbliżyć się do Boga i prawdziwe Go odkryć. I w tym wypadku Bóg jest wszechobecny, mimo iż nie możemy tego dowieść, jest On wszechogarniającą świadomością i miłością.

“Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć” (Rz 6, 23). Czy to oznacza, że zwierzęta również grzeszą? A organizmy jednokomórkowe? Czy rośliny grzeszą? Przecież one również umierają, nie tylko ludzie. Dlaczego zwierzę umiera, skoro nie zna moralnej różnicy pomiędzy dobrem i złem?

Na samym początku należy nadmienić iż Paweł wychodzi z błędnego założenia, że śmierć jest zapłatą za grzechy. Niedorzecznym jest takie twierdzenie będąc głosicielem nauk Jezusa.

“Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu” (Mt 5:38-39)

W sprzeczności stoi głoszenie nauki miłości i kary śmierci jednocześnie. Sam Jezus jednoznacznie odnosi się do wszystkich ludzi mówiąc:

“A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują.” (Mt 5:44)

“Jezus odpowiedział: «[...] Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych»” (Mk 12:31)

Jezus a w konsekwencji i Bóg (Jana 5:19) kocha wszystkich ludzi i nie dopuszcza nawet do złej myśli o bliźnim a co dopiero o każe śmierci za grzechy. Nie uwłaczając św. Pawłowi niestety wiele jego pism sprawia wrażenie sprzecznych z nauką Chrystusa a sam Szaweł w świetle swych tekstów wyrasta na osobę nie rozumiejącą istoty tych nauk.

Kontynuując, padło pytanie czy zwierzęta grzeszą. Nie możemy wykluczyć, że istnieją zwierzęta, które jak ludzie mają dusze, posiadają świadomość i są inteligentnymi istotami a za czym idzie mogą i grzeszyć. Chociażby delfiny czy walenie wykazują nadzwyczajną inteligencje. Mówi się, że delfiny posiadały niegdyś rozwinięte społeczeństwo zbudowane na więzach i relacjach społecznych jednak zniszczone przez ludzi, którzy rozpoczęli połowy delfinów. Bądź co bądź nie jest to pytanie, na które można jednoznacznie odpowiedzieć, nie byłbym jednak egoistą i nie dałbym stu procentowej pewności, że tylko i wyłącznie człowiek posiada dusze. Nie chce jednoznacznie stwierdzać, ponieważ w obecnym czasie nie jesteśmy w stanie w stu procentach powiedzieć jak jest rzeczywiście.

Dalej, autor pytania wysuwa wniosek iż zwierzęta i rośliny umierają mimo iż nie mogą dostrzec moralnej różnicy między dobrem a złem. Jak już na początku wspomniałem śmierć nie jest karą za grzechy. Zwierzęta i rośliny jak i ludzie umierają z powodów biologicznych. Sfera duchowa nie ma większego wpływu na naszą fizyczność i śmierć. Owszem, psychika człowieka a za czym idzie także sfera duchowa może mieć wpływ na nasze życie jednak nie może być bezpośrednią przyczyną śmierci.

Keith Urban
Making Memories Of Us

Trzecie już tłumaczenie tekstu Keitha Urbana, wraz z piosenką.
Części poprzednie: część 1, część 2
POSŁUCHAJ (klik)

ANGIELSKI

I’m gonna be here for you baby
And I’ll be a man of my own word
Speak the language in a voice that you have never heard
I wanna sleep with you forever
And I wanna die in your arms
In a cabin by a meadow where the wild bees swarm

And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll earn your trust making memories of us

I wanna honor your mother
And I wanna learn from your paw
I wanna steal your attention like a bad outlaw
And I wanna stand out in a crowd for you
A man among men
I wanna make your world better than it’s ever been
We’ll follow the rainbow
Wherever the four winds blow
And there’ll be a new day
Comin’ your way
I’m gonna be here for you from now on
This you know somehow
You’ve been stretched to the limits but it’s alright now

And I’m gonna make you a promise
If there’s life after this
I’m gonna be there to meet you with a warm, wet kiss
Mmm hummm

And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll earn your trust makin’ memories of us
Ohhh
And I’m gonna love you like nobody loves you
And I’ll win your trust makin memories of us
Mmmmm
Ohhhhhhhh Oh Baby Mmmmmmm

POLSKI

Będę tu dla Ciebie dziecinko
I będę panem mych słów
Mówiąc językiem w głosie, którego nigdy nie słyszałaś
Chce spać z Tobą na wieczność
I chce umrzeć w Twych ramionach
W chacie przy łące gdzie dziki rój pszczół

I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas

Chce uczcić Twoją matkę
I chce się uczyć z Twego pisma
Chce kraść Twoją uwagę jak wyjęty spod prawa
I chcę stać w tłumię dla Ciebie
Mężczyzna wśród mężczyzn
Chce sprawić by Twój świat był lepszy niż kiedykolwiek

Podążymy za tęczą
Gdzie cztery wiatry dmuchają
I tam będzie nowy dzień
Nadchodzący Twoją drogą
Będę tu dla Ciebie od teraz
Wiesz to skądś
Zostałaś rozciągnięta do granic ale jest już dobrze

I złożę Ci obietnice
Jeśli po tym życiu jest kolejne
Będę tam by Cię spotkać z ciepłym, wilgotnym pocałunkiem
Mmm hummm

I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas
Ohhh
I będę Cię kochał jak nikt Cię nie kochał
I zyskam Twoje zaufanie tworząc wspomnienia nas
Mmmmm
Ohhhhhhhh Oh Dziecinko Mmmmmm

Przeglądając ostatnio pewne forum natrafiłem na tekst “80 pytań dookoła teizmu”. Zaciekawiony a zarazem zniesmaczony lekturą postanowiłem odpowiedzieć na część pytań, które się w niej znalazły. Pomijam pytania, które nie maja najmniejszego sensu, są prowokacyjne, niesmaczne lub po prostu głupie. Skupiam się na tych, które maja wartość merytoryczna lub są po prostu ciekawe i mogą coś wnieść w życie duchowe czytającego. Postaram się publikować pięć odpowiedzi w jednym tekście.

Dlaczego Bóg zawierzył przekazywanie Jego słowa jednemu ze swoich omylnych dzieci? Przecież wie, że ludzie są grzesznikami. Czy profesor odważyłby się powierzyć jednemu ze swoich studentów misję prowadzenia wykładów, podczas gdy przyszłość pozostałych studentów wisiałaby na włosku? Jeżeli Bóg tak nas pokochał i chce byśmy byli przy nim, dlaczego sprawił, że nasze wieczne dusze zostały postawione w obliczu takiego niebezpieczeństwa?

Bóg powierzył przekazywanie swojego słowa tylko i wyłącznie Jezusowi, który nauczając był nie omylny bo czynił to co widział, że czyni Jego Ojciec (Jana 5:19). Oczywiście faktem jest, że Ewangelie zawierają błędy i różnią się między sobą, wynika to z tego iż są one tylko relacjami uczniów Jezusa. Wbrew nauce Kościoła Katolickiego Ewangelie nie były pisane pod natchnieniem Ducha Świętego czy też innej boskiej mocy. Są one zwykłymi relacjami, pisanymi z przez zwykłych ludzi. Oczywistym jest iż nie będą one identyczne i będą zawierały sporo błędów. Jednak to tylko utwierdza mnie w przekonaniu iż są one autentyczne. Co najważniejsze mimo rozbieżności wszystkie Ewangelię zawierają jedna i ta samą naukę Jezusa o miłość. Jednym słowem to co najważniejsze w całym nauczaniu Chrystusa zostało przekazane rzetelnie. Mając to wszystko na uwadze czytając jedną Ewangelię powinno się odnosić jej fragmenty do całości nauczania Jezusa oraz do pozostałych trzech tekstów tak aby uzyskać jednolity i jak najbardziej zbliżony do prawdy obraz. Jeśli ktoś zabiera się za czytanie Ewangelii to taki drobny zabieg pozwalający pominąć wszelkie błędy nie powinien sprawić mu wielkiej trudności. Tak więc nie nazywał bym tego wielkim niebezpieczeństwem, ponieważ tylko odrobina wiedzy i rozwagi wystarczy by uchronić się od wszelkich wypaczeń.

Jeśli Szatan jest największym oszustem, skąd mamy wiedzieć, że nie wykiwał Chrześcijan skłaniając ich by ubóstwiali go jak Boga (Jahwe) i teraz nakazuje im niszczyć „prawdziwego” Boga w swoim własnym imieniu?

Tak też się niestety stało. I rzekł im Jezus:

“Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i w prawdzie nie wytrwał, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.” (Jana 8:44)

Powyższe słowa Jezusa z pewnością należą do najważniejszych przesłań Jego Nauki. Słowa te są jednoznaczne, i w żadnym wypadku nie można interpretować, że Jezus miał na myśli abstrakcyjne „Zło” drzemiące w ludzkim umyśle.

Wszystkie starotestamentowe objawienia „Boga” to objawienia diabła, co jednoznacznie wyraził Jezus:

Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. (Jana 10:8)

Nie mniemajcie jednak, że to Ja was oskarżę przed Ojcem. Waszym oskarżycielem jest Mojżesz, w którym wy pokładacie nadzieję. (Jana 5:45)

Więcej na ten temat tutaj.

Ciekawe jak długo jeszcze ludzie zaślepieni naukami wielkich religii będą uznawali Stary Testament za prawdziwie objawiony a bezwzględnego zabójcę Jahwe (w perspektywie ST) za prawdziwego Boga, kiedy dowodów na to, że było wręcz odwrotnie mamy aż nad to i co więcej mamy je podane jak na tacy przez samego Jezusa, który był największym nauczycielem wiary jakiego ludzkość kiedykolwiek miała.

Jeżeli Bóg strącił diabła do piekieł, a piekło jest miejscem wiecznego potępienia, z którego już sam Bóg nie może uratować, to dlaczego kaznodzieje mówią nam, że diabeł przechadza się korytarzami szkół i kusi nastolatków do brania narkotyków i uprawiania seksu przedmałżeńskiego? Strażnik więzienny, który pozwoliłby więźniom uciec, by ci zaczęli zabijać i gwałcić, zostałby z pewnością zwolniony, a nawet osądzony za niekompetencje.

Szatan będący personifikacją całego zła uchodzi za czynnego sprawce tego zła. To błędne stwierdzenie, ten błędny pogląd wykorzystywany jest w wielu religiach monoteistycznych a głównie przez Kościół Katolicki. Wiele razy słyszeliśmy zapewne, że Szatan kusi ludzi lub, że coś jest dziełem Szatana.  Jednakże wszystko to jest jedną wielką bzdurą.

Patrząc na to z punktu widzenia ludzi grzeszących, czyli wszystkich ludzi, bo nikt nie jest bez grzechu, stwierdzenie, o którym wspomniałem na początku jest bardzo wygodne. Bo przecież to “Szatan mnie do tego skusił”, ja jestem w porządku w końcu to “diabeł mnie zmusił, to on jest zły, ja nie chciałem”. W taki sposób bardzo łatwo można uciszyć swoje sumienie okłamując je poprzez wmówienie  sobie i innym, że cała wina leży po stronie sił zła.

Jednak człowiek świadomy, który rozumie kim jest, który nie postrzega otaczającego go świata przez pryzmat egoizmu, lecz jest świadom swoich czynów i ich konsekwencji nie zgodzi się z tym stwierdzeniem. Taki człowiek będzie wiedział, że wszystko jest skutkiem jego działań i wyborów jakich dokonał podczas swojego życia. Będzie wiedział, że całe zło pochodzi od ludzi, i że żadna moc nie jest odpowiedzialna za to czego sami dokonamy. Bo to właśnie my jako istoty rozumne i w pełni świadome kreujemy otaczający nas świat i to co się w nim dzieje. My sprawiamy, że inni ludzie cierpią, my zabijamy, my kradniemy, my my i jeszcze raz my. Żadna niewidzialna moc, żadna siła zła, żaden Szatan. Tylko i wyłącznie człowiek.

Każdy powinien być świadomy tego, że jest odpowiedzialny za dokonane przez siebie zło. Szatan jako jego uosobienie jest tylko alternatywą dla dobra, jest niczym innym jak inne wyjście, jest możliwością bez której nie było by wolnej woli. Bo gdyby nie On, nie mielibyśmy wyboru, moglibyśmy tylko kochać, moglibyśmy być tylko dobrymi ludźmi. Z Nim mamy wybór, możemy ale nie musimy i to jest tutaj kluczem, to jest najważniejsze. Szatan daje wybór za, który my będziemy odpowiedzialni.

Wiele razy słyszałem od wierzących, że Szatan jest też obecny w kościołach, dlatego też nawet tam ludzie mają wciąż nieczyste myśli. Jeżeli znalazł tam drogę, skąd Chrześcijanie wiedzą, że nie odkrył również sposobu na przekręcenie Biblii?

Szatan nie musiał przekręcać Biblii. Spora część Starego Testamentu jest “dziełem Szatana”. Nie ma potrzeby przekręcać tekstu, którego jest się autorem i jest on już napisany tak aby manipulować ludem. Jak już wspomniałem wyżej i co jest znacznie rozszerzone tutaj, Szatan sprytnie podszywając się pod Boga otumanił tysiące a za czym idzie w dzisiejszych czasach nawet i miliardy ludzi. Następnie Jego słowa zostały spisane i zawarte w Starym Testamencie. Stąd tyle w nim przemocy, okrucieństwa i bestialstwa, z którego wyłania się obraz boga jakiego nikt z nas nie chciałby mieć za rzekomo kochającego ojca.

Natomiast Nowy Testament w sporej części, chodzi tu o Ewangelie, jest formą polemiki prawdziwego Boga, poprzez Jezusa z Szatanem, kreującym wizerunek boga starotestamentalnego. Dostrzec można znaczne różnice miedzy tymi tekstami, do których nie chce przyznać się Kościół Katolicki ale na szczęście, które może dostrzec każdy kto oba teksty przeczyta.

Czy Bóg myśli? Jeśli tak, to nie może być wszechwiedzący. Pomyśl o tym.

Pomyślmy, na samym początku należało by się zastanowić czy wiedza może przeszkodzić w myśleniu. Dla przykładu, mamy teoretyczną sytuacje, o której wiemy wszystko. Sami ją zaaranżowaliśmy i śledziliśmy jej przebieg, następnie dowiedzieliśmy się co poszczególne osoby biorące w niej udział o niej myślą, co czuły itp. Można by rzec iż wiemy wszystko, znamy przebieg wydarzeń z najmniejszymi szczegółami, znamy opinie, odczucia, jednym słowem wszystko. Czy to w jakimś stopniu uniemożliwia nam myślenie o tej sytuacji? Czy to, że nie ma rzeczy, której nie wiemy przeszkadza nam w tym abyśmy mogli o niej myśleć?

A teraz spójrzmy na Boga, a raczej na to co o Nim wiemy. Bóg jako byt wszechwiedzący sam w sobie jest wiedzą. Jako byt wszechobecny czy wszechmocny potrafi być wszędzie, wiedzieć wszystko i zrobić wszystko. Może także myśleć, może rozważać, może dumać bo jakie są ku temu przeszkody? Wiedząc i będąc pewnym o jakiejś rzeczy dalej możemy o niej myśleć, analizować itp. Tak jak nie ma przeszkód w myśleniu o rzeczach oczywistych  tak też nie ma przeszkód w myśleniu o rzeczach, o których wiemy wszystko. Tak samo Bóg dla, którego nie ma rzeczy niemożliwych, może myśleć mimo, że zna całokształt wszelkiej wiedzy. Przede wszystkim Bóg jako byt transcendentalny czyli będący poza wszystkim, nie będący fizycznie związanym z naszym światem w szerokim pojęciu, nie może być pojmowany na ludzki sposób, nie obowiązują Go bowiem prawa logiki. To że człowiek wiedzący wszystko mógłby się okazać nie skłonny do myślenia nie oznacza, że i Bóg by się tak zachował. Więc tak, Bóg myśli i może być zarazem wszechwiedzący.

CDN

Keith Urban
You’re Not Alone Tonight

Kolejne tłumaczenie tekstu Keitha Urbana, wraz z piosenką.
Część poprzednia: część 1
POSŁUCHAJ (klik)

ANGIELSKI

We all drink to forget
Some of us more than most
When reality gets too real
And the fires of hell to close
But I’m here to let you know that
That you can make it through
If you believe that someone is watchin’ over you

And call it an angel
Call it a muse
And call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
‘Cause it’s gonna be alright
You’re not alone tonight

We all have our days
When nothing goes as planned
Not a soul in the world
Seems to understand
And for someone to talk to
You’d give anything
Well go on and cry out loud
‘Cause someone’s listenin’

Yeah, and call it an angel
Call it a muse
And call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
‘Cause it’s gonna be alright
You’re not alone tonight

Keep your faith alive
You’re not the only one

Yeah, and call it an angel
Call it a muse
Call it karma that you’ve got comin’ to you
What’s the difference
What’s in name
What matters most is never ever losin’ faith
Yeah, you’re gonna be alright
You’re not alone tonight

Oh you can cry if you want to, go on

POLSKI

Wszyscy pijemy by zapomnieć
Niektórzy z nas więcej niż większość
Kiedy rzeczywistość staje się zbyt prawdziwa
I ognie piekielne za bliskie
Ale jestem tu, by dać ci znać
Że możesz to przetrwać
Jeśli uwierzysz, że ktoś czuwa nad tobą

I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Ponieważ będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Wszyscy mamy swoje dni
Gdy nic nie idzie jak zaplanowaliśmy
Żadna dusza na świecie
Zdaje się rozumieć
I za kogoś do rozmowy
Dałbyś wszystko
Więc idź i zapłacz głośno
Ponieważ ktoś słucha

Yeah, I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Ponieważ będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Utrzymaj swoją wiarę przy życiu
Nie jesteś jedyny

Yeah, I nazwij to aniołem
Nazwij to muzą
I nazwij to karmą która przychodzi do ciebie
Co za różnica
Jak to nazwiesz
Co ma znaczenie największe to nigdy nie stracić wiary
Yeah, będzie dobrze
Nie jesteś sam tej nocy

Och możesz zapłakać jeśli chcesz, no dalej

Główny wątek: Fantasy Story
Część kolejna: część 2.
Słowniczek pojęć: klik

Tym razem przeniesiemy się w najodleglejsze czasy by poznać historię stworzenia świata jaka została zapisana w świętej księdze Elfów, księdze Auin. Let the story begin. ;)

Na początku chaos ogarniał wszelką materię istnienia. Nieskończona czeluść wypełniona nieznanymi mocami i energią przepełniała sobą wszystko. Całe stworzenie pogrążone w mroku nie rozwijało się przez wieki. Na północy otchłani znajdowała się kraina lodu, Nifergard, zaś na południu kraina żaru zwana Dunreon. Czeluść zaś, zwana Issangot zamieszkiwana była przez Istotę, tajemniczy byt zwany Iknu. Był on najwyższym i jedynym prawdziwym Bogiem, dawcą życia. Obok Niego istniały także wielkie moce, nazwane z języka elfickiego Odessart. Były to światłość/chwała – Evingard oraz mądrość – Asandot. Pewnego pamiętnego dnia, ciepło płynące z Dunreonu poczęło ogrzewać źródła Abistema w górach Ria w Nifergardzie. Topniejący lód utworzył potężną rzekę zasilaną po dziś dzień przez źródła Abistema a także zbudził boginię zwaną Dudrinaa. Wodna bogini była uosobieniem piękna, jej smukła i powabna sylwetka, na którą opadały długie, tajemnicze, srebrzyste włosy, zrodziła w Iknu pożądanie. Postanowił on więc złączyć się z nią i w akcie miłości dać początek wspaniałemu światu, gdzie dobro i miłość stanowiły by podstawowe wartości, gdzie wszystkie istoty żyły by godnie wiodąc beztroski żywot. Bogini zachwycona planami Iknu zrodziła mu sześciu synów zwanych Dronami. Byli to: Tasnod, Awr, Ueni, Eome, Iawa oraz Reurr. Dudrinaa zawładnęła Evingardem, mocą chwały by stworzyć Sol czyli manifestacje światła. Byt dający możność egzystencji. Dudrinaa za sprawą Sol rozdarła ciemność otaczającą Nifergard dając życiodajny blask. Wydarzenie to zapisało się w historii jako Sol-akszeda. Tak zapanowała pierwsza era pierwszej Emy. Era światła. Od tego momentu rozpoczynają się dzieje świata jakim go znamy.

Iknu w swej mocy, w dwa lata po Sol-akszeda postanowił stworzyć miejsce, w którym mógł by zamieszać wraz ze swymi dziećmi. Jedyny bez wahania oblał nicość otaczającą Nifergard wodami Adsada czyli wielkiego oceanu, formując kształt przyszłego świata, w którym miała zamieszkać iskra jego boskości. Dla siebie zaś w miejscu otchłani stworzył duchową krainę zwaną Aszkelon. Zawieszona w niebycie była miejscem tak doskonałym, że jej istnienie przekraczało wszelkie pojęcie. Iknu zamieszkał w niej wraz ze swoimi synami, po czym postanowił stworzyć zewnętrzny świat. Wody Adsada wyznaczały już formę przyszłego lądu. Jedyny używając zaledwie cząstki swej mocy tchnął energie w krainę lodu, która pod jej wpływem rozrosła się nad i pod obszarem wielkiego oceanu rozdzielając wodę od lądu, dając granice świata. Iknu nadał wyraz nowemu lądowi formując pasma górskie, doliny, równiny, wyznaczając bieg rzek, tworząc przepiękne lasy i łąki. Następnie rzekł:
- Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona oraz drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku.
I tak też się stało, ziemia wydała rośliny, które pokryły cały obszar nowej krainy. Po pewnym czasie Iknu powiedział:
- Niech powstaną ciała niebieskie świecące na sklepieniu nieba. Niechaj rozdzieli się dzień od nocy i powstaną cykle wyznaczające czas.
Jak rzekł tak się stało. Sol górujące nad Nifergardem poczęło chylić się ku horyzontowi zza, którego wyrósł Nera czyli rządzący nocą. Gwiazdy zapłonęły jaskrawym blaskiem obejmując całe niebo, tworząc malowniczą mozaikę świateł. Tak rozdzielona został światłość od ciemności. Następnie Iknu rzekł aby wody zaroiły się od istot żywych oraz aby w powietrze wzbiły się podniebne stworzenia. Tak wodny świat został zamieszkany przez potwory morskie i wszelkie stworzenia wodne a na niebie pojawiły się ptaki dumnie dominujące nad ziemią. Dalej w kolejności Iknu stworzył zwierzęta lądowe według ich gatunku i rodzaju by cudna kraina nie stała się pustkowiem. Gdy wszystko było już gotowe Jedyny wrócił do Aszkelonu by zaznać wytchnienia. Tak powstał Heszbon, a było to na początku trzeciego roku pierwszej Emy.

C.D.N. Zapewne