Artykuł ze strony wolnemedia.net o chrześcijańskim zawłaszczeniu pojęcia Boga. Przedmiotem rozważań jest też kwestia postrzegania Boga: Bóg w oczach chrześcijanina, czyli błąd prostego wejrzenia. Z naukowego punktu widzenia – kategoria nieempiryczna, pusto spełniona. Ciekawie napisany i przede wszystkim poruszający ciekawą tematykę. Może będzie on pierwszym artykułem z cyklu “Wolne media”? Kto wie, zapraszam do czytania.

———————————————————————————————————————————————-

Katolicyzm – jak każdy fundamentalizm religijny – definiuje Boga w sposób absolutystyczny. Jest to Bóg „jedyny” i Bóg „w ogóle”. Zawłaszczenie przez chrześcijaństwo pojęcia Boga pociągało za sobą zawsze degradację innych religii. W ten sposób dawni bogowie indoeuropejscy zostali zredukowani do roli demonów i diabłów a ich wyznawcy do „niewiernych”. Ci ostatni mieli do wyboru albo nawrócić się na „jedyną prawdziwą religię” i uklęknąć przed krzyżem albo zginąć. Przekonanie o monopolu na Boga i Prawdę stanowiło legitymizację dla największych w historii ludzkości mordów i zbrodni. O ile fakt zbrodni popełnionych w imieniu Boga nie budzi już na ogół dyskusji, o tyle problematyczna pozostaje kwestia Jego ontologicznej natury.

W absolutyzmie religijnym nie ma miejsca na innych bogów. Są oni zawsze bogami pisanymi przez małe „b”. Muszą to być bogowie z definicji fałszywi. W przeciwnym razie oznaczałoby to bądź zgodę na politeizm bądź teologiczną schizofrenię. Ta ostatnia trawi jednak, co bardziej myślących katolików, którzy nie potrafią określić się wobec zarzutu o popieranie wiary w „jednego prawdziwego Boga” a problemem uznania ontologicznie-realnego istnienia „cudzych” bogów.

Problem leży w tym, że nie potrafią oni przyjąć do wiadomości faktu, że to co uznają za Boga jako byt realny ontologicznie, za Boga par excellence jest w rzeczywistości niczym więcej jak tylko wyobrażeniem Boga.

Bóg jako taki jest niepoznawalny, a skoro tak, to nie można go ostatecznie zdefiniować. Nawet jeśli słowo „Bóg” posiada swój realny desygnat, to nie mamy żadnej pewności, że ma on coś wspólnego z treścią znaczeniową, którą mu przypisujemy. Każda religia jest w zasadzie próbą definicji Boga, ale tylko próbą. To, co w tej lub innej religii nazywa się Bogiem stanowi w rzeczywistości jedynie zbiorowe projekcje umysłu, wyobrażenia religijne. Co prawda, w świetle niektórych koncepcji ezoterycznych wyobrażenia te mogą istnieć jako byty realne, naładowane energią i powołane do życia dzięki ludzkim myślom i emocjom – tzw. bogoformy. Mogą one posiadać dużą moc, ale tylko tak długo jak długo zasilane są z zewnątrz, przez tych, którzy w nie wierzą. Tak czy inaczej, są one względem człowieka wtórne.

Bóg jako wyobrażenie istnieje natomiast jako emanacja warunków historycznych, geograficznych i kulturowych określonej zbiorowości ludzkiej. I tak oto bóg chrześcijan (i Żydów zarazem), a ściślej jego wyobrażenie, wyłoniło się z historycznych i geograficznych uwarunkowań ludów semickich w określonym miejscu i czasie. W wyniku prześladowań i niewoli politycznej utworzyli oni koncepcję bóstwa, które za dobro wynagradza a za złe karze, obiecującego jednocześnie wieczne zbawienie po śmierci jako nagrodę ze cierpienia na ziemi.

Koncepcja ta, konstytuująca judaizm stała się też podstawą wyrosłego z niego chrześcijaństwa z całą jego moralnością i eschatologią. Perspektywa soteriologiczna, a więc obiecująca zbawienie po śmierci jest tu – jak twierdzi Max Weber – typową konsekwencją historyczno-kulturową charakteryzującą właśnie negatywnie uprzywilejowane warstwy społeczne, do jakich należeli w tym czasie żydzi. Tak samo warunki geograficzne i klimatyczne panujące w tej części Azji zaznaczyły się w judeo-chrześcijańskiej religijności. Już choćby sam chrześcijański motyw pasterza i owiec ma przecież swoje źródło w pastersko-hodowlanej gospodarce plemion semickich.

W tym świetle kwestia realizmu ontologicznego Boga jest dla chrześcijan rzeczą co najmniej niezręczną. Z jednej strony chcieliby uniknąć posądzenia o fanatyzm i upierania się przy stanowisku, że tylko „ich” bóg jest prawdziwy. Z drugiej, ciężko przełknąć im żabę zaserwowaną w powyższej logice i zgodzić się z faktem, że nie można mówić o Bogu a jedynie o wyobrażeniu Boga.

Jak już było wspomniane Bóg jest niepoznawalny. Nauka nie może udowodnić jego istnienia tak jak nie może mu zaprzeczyć. Niepoznawalność Boga dotyczy bowiem właśnie rozumu, na którym opiera się wiedza naukowa.

Nawet jeśli uznać wewnętrzne doświadczenia mistyczne jako źródło poznania, mają one wartość tylko i tylko subiektywną. Nie są one dostępne innym ludziom a więc nie mogą być skontrolowane i zweryfikowane naukowo. Jako nieempiryczne i niepowtarzalne nie mają żadnej obiektywnej wartości poznawczej. Z punktu widzenia nauki jakiekolwiek objawienie religijne czy wewnętrzna iluminacja nie znaczy więcej niż omamy człowieka obłąkanego.

Jeśli pominąć mistyczne iluminacje, nie możemy powiedzieć o Bogu niczego, a w każdym razie niczego pewnego tzn. możliwego do weryfikacji empirycznej. Nieważne czy będzie to chrześcijaństwo czy hinduizm. Stykamy się zawsze z wyobrażeniami Boga i stojącymi za nimi wartościami. Nie znaczy to, że Bóg nie istnieje. Pytanie tylko na ile pokrywa się z naszymi wyobrażeniami?

Autor: Andrzej Chłapowski
Źródło: iThink, wolnemedia.net

——————————————————————————————————————————–

Promuj ten wpis:

Pagerank

Główny wątek: klik | Część poprzednia: klik

Drugi wpis z cyklu “Poznacie prawdę a prawda was wyzwoli” czyli z cyklu cytatów bez komentarza. Oczywiście bez mojego komentarz, was zapraszam do komentowania oraz dzielenia się opiniami i wrażeniami.

Dzisiejszy cytat pochodzi z Ewangelii Jezusa (klik).

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Główny wątek: Fantasy Story | Słowniczek pojęć: klik | Poprzednia część: klik

Zapraszam do lektury drugiej części “Potomka Króla”, z dumą chciałbym zaznaczyć iż wyrobiłem się z przyjętymi przez siebie terminami, co bez wątpienia w moim przypadku jest sporym osiągnięciem. Mam nadzieję iż kolejna część opowiadania przypadnie wam do gustu i spełni wasze oczekiwania. Zapraszam więc raz jeszcze do czytania ale także do komentowania i dzielenia się swoimi opiniami w komentarzach. Z góry dziękuję za zainteresowanie. So let the story goes on.

———————————————————————————————————————————————-

Jeszcze tego samego dnia Arastron udał się na płaskowyż Irn by pochować szczątki doczesne ojca. Płaskowyż ten rozciągał się na południe od Thrairu, miasta z którego pochodził Arastron. Potężne pustkowie, pokryte stepami górowało nad okolicami, rozciągał się z niego zapierający dech w piersiach widok na pobliskie miasto leżące u stóp gór Yrako w Łańcuchu Pustelników. Gdy spojrzeć na zachód, można dostrzec malujące się w oddali szczyty gór Tagae będących granicą z Gileadem, to w ich kierunku na łożu śmierci nakazał Arastronowi powędrować ojciec. Po przybyciu na miejsce młodzieniec bez zwłoki rozpoczął przygotowania do pochówku. Wykopawszy dół umieścił w nim ciało ojca, przykrył je lnianym materiałem i zakopał wraz z jego drewnianą laską, której nie odstępował na krok od wielu lat, a którą ofiarował mu pewien elficki mędrzec. Była to laska wykonana z trwałego drewna pochodzącego z lasów rosnących w dolinach krainy Pacis, na boku miała wygrawerowany cytat, który mówił:

„Nie materia świadczy o Twym wieku lecz duch
i nie czyny Twe o Twej wielkości lecz czyny synów Twych”.

Ojciec Arastrona co dzień przyglądał się tej lasce jak gdyby pokładając nadzieje w tych słowach, pokładając nadzieję w swym synu. Nie zaprzestał kontynuować procesu wychowania Arastrona mimo swego wieku i choroby. Wiedział bowiem iż on będzie nadzieją swego narodu. Po zakopaniu ciała młodzieniec obłożył grób kamieniami i jeszcze przez chwilę stał przy nim spoglądając w niebo, jak gdyby niedowierzając, że to wszystko ma rzeczywiście miejsce. Był wieczór, Sol majestatycznie zatapiało się w objęciach odległych gór, Arastron ze smutkiem spoglądał na ten cudowny widok. Nagle upadł na ziemie i obejmując grób powiedział:

- Ojcze, przysięgam Ci na chwałę Iknu, uczynię co mi nakazałeś. Zrobię wszystko co w mojej mocy by odnaleźć mędrca, o którym mówiłeś. Nie zawiodę Cię ojcze. Obiecuje Ci, że gdy tu wrócę razem spojrzymy na ziemie Ammonu jak za dawnych czasów. Spojrzymy i ujrzymy potężne królestwo. Wypełnię Twą wolę by Twa dusza zaznała zasłużonego spokoju u boku Pana. Obiecuję… – powiedziawszy to powstał, spojrzał na zrujnowane miasto i uroniwszy łzę odszedł.

Następnego dnia o świcie głośne pukanie do drzwi chaty wybudziło Arastrona ze snu. Lekko zdenerwowany młodzieniec udał się do wejścia by zobaczyć kto niepokoi go o tak wczesnej porze. Ku jego zdziwieniu był to jego bliski przyjaciel Eches.

- Echesie, przyjacielu, co Cie sprowadza w moje skromne progi jeszcze przed zapianiem kura? Czyż mylę się wspominając Cię śpiącego do późnych godzin przy każdej nadarzającej się okazji? Proszę Cię wejdź.

- Arastronie, dobrze Cie widzieć, nie mogę jednak wejść, moment i zgubię swą rodzinę.

- Co się stało Echesie? Mów co Cie trapi przyjacielu.

- Arastronie, posłuchaj mnie uważnie, dotarły do mnie informacje, o których myślę iż powinieneś wiedzieć. Znasz Rothmosa? Przyszłego męża mej siostry Emale?

- Tak, co z nim?

- Wiesz, że odbywa obowiązkową służbę w dobrach Tericha, Iata ziem Thrairu?

- Owszem słyszałem o tym.

- Więc sprawy mają się tak, Rothmos podsłuchał wczoraj rozmowę Tericha z posłańcem królewskim, który to przekazywał mu wytyczne króla Helerisa na temat powszechnej mobilizacji wojsk Ammonu w obliczu zbliżającej się wyprawy wojennej na królestwo Saronu.

- Echesie, o czym Ty mówisz, to niemożliwe, Ammon nigdy nie wywołał wojny! To brednie…

- Arastronie! Musisz zrozumieć co się dzieje! Nic już nie jest jak niegdyś, czasy młodzieńczej sielanki w pięknym, pokojowo nastawionym, rolniczym kraju minęły bezpowrotnie! Nie widzisz co dzieje się z Ammonem?! Nie widzisz ruiny potężnego królestwa którym niegdyś był?!

-  Echesie, nie neguje tego wszystkiego, wiedziałem, że królem zawładnęła mroczna siła, nie przypuszczałem jednak, że dosłownie. Myślisz, że to pewne informacje? Że naprawdę szykuje się mobilizacja?

- Ludzie są zdezorientowani, jedni niedowierzają, nie chcą przyjąć, że król złamie długowieczną tradycje naszych przodków, inni natomiast w strachu wyprawiają swe dzieci by uciekły za zachodnią granicę. Ja? Ja jestem tego pewien. Za trzy dni począwszy od dzisiejszego poranka, wszyscy Ammońscy mężczyźni powyżej czternastego roku życia zostaną przymusem zwerbowani do armii. Ja i moja rodzina właśnie wyruszamy do Gileadu. Krążą plotki, że ich król pozwolił na przyjęcie uchodźców a Heleris nie odważy się zaatakować Królestwa Gór nawet z armią składającą się ze wszystkich dostępnych mu mężczyzn.

- Do Gileadu? – zapytał zaskoczony Arastron.

- Tak mój przyjacielu, udajemy się do Gileadu, czy to Cię dziwi?

- Nie, po prostu… po prostu ojciec polecił mi abym się tam udał, to, to było dla niego ważne.

- Może to ojcowski instynkt nakazał mu Cie tam wysłać, może to przeznaczenie Arastronie. Bądź co bądź musze wyruszyć w drogę. Bacz na siebie bracie i pamiętaj, masz tylko trzy dni, a wyruszyć powinieneś o wiele wcześniej.

- Tak też uczynię, tak też uczynię, jestem Twoim dłużnikiem Echesie.

- Będziesz miał jeszcze okazję się odwdzięczyć Arastronie, czuję to, tymczasem bywaj.

- Niech Iknu ma Ciebie i Twoją rodzinę w swej opiece Echesie, niech Twa podróż będzie bezpieczna, żegnaj. – odpowiedział Arastron po czym usiadłszy w fotelu ojca spoglądał przez okno do momentu utracenia przyjaciela z zasięgu wzroku.

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Krzyże w szkołach i miejscach publicznych, przyjrzyjmy się bliżej temu problemowi analizując dwa artykuły ze strony tvn24.pl, tekst pisany dość spontanicznie, więc może być nieco chaotyczny, myślę jednak, że dość jasno i zrozumiale wyjaśniłem swoje stanowisko w tym temacie. Zapraszam do czytania.

———————————————————————————————————————————————-

- Odepchnąć krzyż to tworzyć przed sobą straszliwą pustkę – powiedział w Częstochowie prymas Polski kardynał Józef Glemp. Zaznaczył, że mimo decyzji Trybunału w Strasburgu Kościół będzie bronił obecności krzyża w życiu publicznym. – Czyżby cień Lenina znowu odżywał? To właśnie Lenin rzucił hasło rozdziału religii od szkół – mówił także.

Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu orzekł 3 listopada, że wieszanie krzyży w klasach to naruszenie “prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami” oraz “wolności religijnej uczniów”. Orzeczenie to wydał w związku ze skargą na obecność krzyża, złożoną przez obywatelkę włoską pochodzącą z Finlandii.

W sobotę nawiązał do tego prymas Polski podczas uroczystej mszy z okazji jubileuszu 25-lecia biskupstwa metropolity częstochowskiego, abpa Stanisława Nowaka. Kard. Glemp, który ćwierć wieku temu udzielał mu sakry, przypomniał, że biskupie zawołanie abpa Nowaka to “Maryjo, stać z Tobą pod krzyżem”.

Nazizm i komunizm bez krzyży

- Usunięcia krzyża domagały się różne formacje polityczne – pamiętamy nazizm (…), co robił z krzyżami potem komunizm – wspominał hierarcha. – A jak się dziś zachowują sędziowie tak zwanej demokratycznej, a więc wolnej Unii Europejskiej, gdy nakazują zdejmowanie krzyży w szkole? Czyżby cień Lenina znowu odżywał? A to właśnie Lenin rzucił hasło rozdziału religii od szkół – powiedział kard. Glemp.

- Im więcej będzie wrogości wobec krzyża chrystusowego, tym wierniej będziemy z miłością stać przy znaku, który odsłania sens życia, przy krzyżu – zapowiedział prymas Polski. Wskazał, że krzyż, rozumiany jako “życiowe kłopoty i znoje” jest czymś nieuniknionym dla człowieka – zarówno wierzącego, jak i niewierzącego.

Źródło: jak//kdj tvn24.pl (klik)

———————————————————————————————————————————————-

No właśnie, krzyże w szkołach, urzędach i innych miejscach publicznych. Patrząc na sprawę obiektywnym okiem nie sposób się nie zgodzić  z decyzja Trybunału. Bo czyż każdy z nas nie ma zapewnionej przez konstytucje wolności wyboru własnych przekonań, własnej religii, wiary? Czyż urzędy państwowe, szkoły i inne instytucje użytku publicznego nie powinny być neutralne w stosunku do przekonań, poglądów czy wyznawanej przez obywateli religii? Oczywiście, że tak, a to znaczy, iż nie ma w nich miejsca na żadne symbole jakichkolwiek grup wyznaniowych.

Co najmniej dziwne może się wydawać nawoływanie katolickich duchownych do obrony krzyża w życiu publicznym. Samo w sobie brzmi to już wystarczająco absurdalnie. Na myśl od razu przychodzi słabnący wpływ Kościoła Katolickiego na różne sfery życia publicznego a szczególnie na życie poszczególnych osób. Dawno minęły czasy, w których Kościół mógł decydować o sprawach państwa, o sprawach ludzi. Dzisiaj jest mu coraz trudniej oddziaływać na którąkolwiek z dziedzin życia człowieka. Postępująca utrata wiernych, przynajmniej tych praktykujących, bo na akt apostazji decyduje się ciągle niewielki procent osób odchodzących od Kościoła, utrata poparcia władz (przynajmniej ich części, ponieważ ciągle pozostaje wiele frakcji mocno związanych z Kościołem) są bez wątpienia przyczyną utraty wpływów jakie Kościół wyrabiał sobie przez wieki. Będąc na krawędzi Kościół musi bronić wszystkich swoich możliwości ingerencji w społeczeństwo. Taką możliwością bez wątpienia jest katecheza w szkole, a likwidacja krzyży jest wielkim krokiem ku przeniesieniu katechezy z powrotem do kościołów. Duchowni nie mogą sobie pozwolić na takie rozwiązanie z prostych przyczyn. Powrót dawnej katechezy w salkach przykościelnych spowodował by zapewne spory spadek chętnych do nauki religii a także odcięło by to rządowy kurek z pieniędzmi dla uczących księży. Tak więc mamy w perspektywie straty finansowe i utratę potencjalnych wiernych, która także powoduje straty finansowe. Jak widzimy, prawdą jest, że gdy nie wiemy o co chodzi to przeważnie chodzi o władzę, wpływy i zyski finansowe.

Ale wracając do samych krzyży, już odkładając na bok całą resztę, o której wspomniałem powyżej. Kardynał Józef Glemp przyrównał decyzje Trybunału do decyzji jakie podejmowały niegdyś frakcje nazistowskie i komunistyczne. Czym jest to porównanie jeśli nie próbą zastraszenia części społeczeństwa, która pamięta jeszcze okropieństwa wojny i okupacji, a która jest dużą częścią całego narodu. Czym jeśli nie próbą manipulacji? Czy takich argumentów powinien używać jeden z czołowych przedstawicieli polskiego Kościoła? Jak trafnie oceniła pani Joanna Senyszyn: „Boga trzeba nosić w sercu, a nie wieszać na ścianach”. I bynajmniej nie cytuje Jej słów dlatego, że należę do elektoratu SLD (bo NIE należę), nie jestem też jakimś specjalnym zwolennikiem samej posłanki Senyszyn, jednak w moim mniemaniu warto przytoczyć tutaj te słowa gdyż są one niezwykle trafne. Trafna jest również uwaga odnosząca się do zarzutów mówiących, że decyzja Trybunału jest atakiem na krzyż. Posłanka wypowiedziała się na ten temat w taki oto sposób:

„Nie rozumiem tej […] obrony krzyży, dlatego, że nikt krzyża jako takiego nie atakuje.” – mówiła Senyszyn. – „Krzyżowi należy się szacunek i dlatego trzeba go godnie wyprowadzić tam, gdzie powinien być, czyli do kościoła.”

Obojętne od tego czy darzymy panią Senyszyn sympatią czy też nie, należy przyznać iż Jej wypowiedzi w tym temacie są bez wątpienia nad wyraz celne. Oczywiście w odpowiedzi na Jej słowa posypał się grad krytyki ze strony katolickiego publicysty, który również brał udział w dyskusji. Więcej na jej temat tutaj (klik). Oczywiście nie mówię iż wszystko co posłanka Senyszyn powiedziała jest tak wartościowe jak dwie powyższe wypowiedzi, nie chwiałbym gloryfikować w żaden sposób jej słów. Jednak niestety odpowiedź strony katolickiej nie grzeszyła poprawnością. Bo jak można nazwać osobę o odmiennym zdaniu w danej sprawię, osobą wykorzenioną z kultury chrześcijańskiej. Wiele osób zapewne się zgodzi, że wykorzenionym z kultury chrześcijańskiej zdaje się coraz bardziej być sam Kościół Katolicki. Przytaczane są argumenty mówiące o tym iż Europa, czy też człowieczeństwo zostało zbudowane na wartościach chrześcijańskich. I owszem nie można się z tym niezgodzie, jednak gdzie podziały się te wartości? Czy Jezus umierając na krzyżu, umierał za krzyż, czy też może za nas? Za ludzi, ludzi którzy powinni żyć w miłości i szacunku, bez podziałów, bez sporów.

Nawet jeśli chcielibyśmy (a zapewne większość osób się ze mną zgodzi, że chcemy) zachować pamięć o swoich chrześcijańskich korzeniach, o chrześcijańskich korzeniach Europy, to czy naprawdę chcemy żeby krzyż, symbol stricte katolicki był tego świadectwem? Gdzie podział się Ichthys? Gdzie podział się ten piękny symbol, który był znakiem wszystkich chrześcijan, chrześcijan bez  rozłamów, sporów czy jakichkolwiek podziałów? Gdzie podział się Jezus Chrystus Boga Syn Zbawiciel? Czyż nie ten symbol powinien reprezentować chrześcijaństwo jako całość? Nie ten symbol powinien reprezentować nasze kulturowe dziedzictwo? Czyż nie po to Jezus poświęcił się dla nas? Byśmy mogli żyć w miłości, braterstwie, pojednaniu, żyć pełnią życia?  Byśmy mogli się cieszyć z tego kim jesteśmy?

Krzyż bez wątpienia jest symbolem ważnym, ale czy chcemy by był przyczyną kolejnych sporów, sporów ciągnących się od wieków? Jeśli chcemy kultywować nasze dziedzictwo, róbmy to z należytym szacunkiem jaki należy się Temu, który to wszystko zapoczątkował oraz Temu, który go wysłał. Bądź co bądź, nie widzę powodu dla, którego usuniecie krzyży z miejsc publicznych miało by być czymś budzącym tak wielkie kontrowersje. Dopóki zachowana zostanie zasada religijnej neutralności miejsc użytku publicznego i ich miejsca nie zastąpią symbole np. muzułmańskie, nie mamy się czego obawiać. Świeckość miejsc publicznych powinna być priorytetem państwa, które konstytucyjnie zapewnia wolność wyboru swoim mieszkańcom. Państwa, które powinno stać na straży tej wolności nie dopuszczając ŻADNEJ (nie tylko Kościoła Katolickiego) instytucji religijnej do ingerencji w osobiste życie obywateli.

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Główny wątek: klik

Nowy cykl wpisów, który będę publikował na blogu. Będzie to coś w stylu reportaży bez komentarza tyle, że z cytatami w roli głównej. Cytaty szczerze powiedziawszy będą przypadkowe, nie będą po prostu starannie dobierane. Będą to za to cytaty, które wywarły na mnie spore wrażenie, poruszyły mnie, dały mi do myślenia, zmusiły mnie do chwili zastanowienia nad danym problemem czy zagadnieniem itp. Mam nadzieję, że wam również cytaty się spodobają i w jakimś stopniu zmienią wasz sposób postrzegania pewnych spraw, a może rozjaśnią wam pewne sprawy, które były dotąd dla was niejasne?  Bądź co bądź zapraszam do czytania i komentowania.

Zapraszam więc na pierwszy cytat z cyklu. Dzisiejszy cytat pochodzi z apokryficznej Ewangelii Tomasza i dotyczy… no właśnie, interpretacje pozostawiam wam.

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Dzisiaj około 23:00 odwiedziła mnie osoba numer 5 tysięcy :D W tym miejscu chciałbym podziękować wszystkim, którzy zaglądają na mojego bloga. Wiem, że pisze rzadko, mój słomiany zapał nie pozwala mi niekiedy kontynuować niektórych moich projektów, tak też dzieje się z tym blogiem. Wczoraj chociażby, powróciło opowiadanie fantasy po nie bagatela roku przerwy, także to chyba najlepiej obrazuje mój brak zapału. No ale postaram się poprawić (zamierzam publikować co najmniej jeden wpis tygodniowo), przynajmniej jeśli chodzi o opowiadanie fantasy, Upadek Bytów – Potomek Króla (bo tak brzmi robocza nazwa projektu) ma już, nazwijmy to scenariusz, na najbliższe co najmniej dwa wpisy oraz ogólny zarys całej historii, która powinna wyjść dość długa i ciekawa. Poza tym szykuje się także artykuł o hip-hopie i o bóstwie Jezusa (tym razem mój własny) chociaż na ten drugi przyjdzie nam zapewne poczekać :D Także oczekujcie nowych wpisów.

A tymczasem pozdrawiam i dziękuję.

Matt

Główny wątek: Fantasy Story | Słowniczek pojęć: klik

Strzęp materiału niesiony przez delikatne podmuchy wiatru wpadłszy do izby upadł na twarz Arastrona wybudzając go ze snu. Wysoki, ciemnowłosy, dobrze zbudowany młodzieniec powoli otworzył oczy i spojrzał w stronę lekko uchylonego okna przez, które ukradkiem wpadały ciepłe, letnie promienie słoneczne. Raz po raz wyłaniał się spośród nich widok pobliskich, malowniczych wzgórz, pokrytych u podnóży gęstą zabudową. Niestety daleko było tym ziemią do czasów swej świetności. Niegdyś potężne budowle, niszczały teraz popadnięte w ruinę. Budynki niczym z piasku, zapadając się bezwładnie zlewały się z morzem pól, na którym w rytm łagodnych powiewów wiatru chwiały się niczym w falach łany zbóż. Błękitne, bezchmurne niebo rozpościerało się nad tą piaszczystą krainą dodając jej tajemniczości. W czasie gdy Sol górowało nad horyzontem, przechadzając się ulicami osady można było odnieść wrażenie iż jest to opuszczone miasto, puste, wymarłe, miejsce o którym zapomniał świat. Było tak zawsze, nie tylko teraz w czasach moralnego upadku Ammonu, ale także gdy mieszkańcom tego obszaru nie brakowało niczego a życie było przepełnione ciężką lecz owocną pracą. Kraina ta bowiem pustynna, była miejscem gdzie życie zaczynało się wieczornymi porami, gdy Sol majestatycznie chyliło się ku zachodowi by oddać niebo pod władania Nery. Młodzieniec podniósłszy się strącił z swej bladej twarzy świstek materiału, który przyczynił się do jego wybudzenia. Wziąwszy go do ręki by spojrzeć na niego dokładniej dostrzegł na nim fragment starożytnej Ammońskiej maksymy. Wtedy wiedział już, że w swych dłoniach trzyma kawałek flagi królewskiej, skrawek zapomnianej przez wielu historii.

Ammon był niegdyś potężnym i prawym królestwem. Życie w pokoju wyróżniało jego lud spośród innych ludów zamieszkujących ziemię Heszbonu. Monumentalne budowle górowały nad pustynnym terenem pośród wzgórz Patra. Potężne wojsko, które wielokrotnie wsławiło się heroicznymi obronami tych ziem, będące chlubą królestwa, nigdy nie było wykorzystane do ataku. Każdy kolejny król kontynuował pacyfistyczne tradycje swoich przodków. Dzięki nieagresji i sprawnym rządom Ammon prosperował nad wyraz dobrze, nigdy nie potrzebując pomocy z zewnątrz. Ludzie żyli w dostatku, niczego im nie brakowało, każdy był w stanie zapewnić majętny byt sobie i swojej rodzinie. Ogromne połacie pól pokrywały ten rolniczy kraj dając jego ludowi, który żył zgodnie z rytmem natury, niekończące się dobra.

Arastron spostrzegłszy to udał się w pośpiechu do swego ojca. Będący już w podeszłym wieku Armar, siedział półprzytomny na swoim fotelu w pobliżu kominka w ciemnym i prawie pustym pomieszczeniu. Ogień oświetlał jego bladą twarz i ciało przyodziane w lnianą koszule nadając im ciepłego i żywego wyrazu. Jednak dni tego matuzalema były już policzone, jego głowa pokryta siwizną niczym szczyty gór pokryte śnieżnym puchem zdawała się poruszać bezwładnie we wszystkie strony. Było jednak widać iż człowiek ten nie cierpiał, odchodził powoli w spokoju. Raz po raz iskry wypadając z paleniska raniły starca, który nie odczuwał już bólu. Dostrzegłszy to Arastron zrozumiał iż chwila odejścia jego ojca zbliża się nieuchronnie. Czym prędzej odsunął jego fotel od ognia by uchronić go od niepotrzebnych ran. Armar ujrzawszy swojego syna powiedział:
- Arastronie, mój synu, podejdź do swojego ojca.
- Tak Panie – odpowiedział Arastron zbliżywszy się do fotelu.
- Synu, wiesz jak bardzo jesteś mi drogi, jesteś wszystkim co mi pozostało w tych ciężkich czasach. Mój czas nadchodzi nieubłaganie, pokładam jednak w Tobie nadzieję na lepsze jutro. Jesteś bowiem wybrańcem Arastronie. Jesteś tym dzięki, któremu zjednoczy się świat.
- Ojcze, nie rozumiem – przerwał Arastron
- Wszystko w swoim czasie mój synu. – odparł Armar – Musisz mi obiecać, że zrobisz wszystko o co Cię poproszę. Losy nas wszystkich są teraz w Twoich rękach.
- Ależ ojcze, nie wiesz o czym mówisz, odpocznij – po raz kolejny przerwał Arastron.
- Nie synu, wiem że myślisz iż moja mowa jest już nieświadoma, ale nie synu, musisz mnie wysłuchać. Obiecaj, że zrobisz o co Cię poproszę! Obiecaj!
- Dobrze ojcze, uczynię co zechcesz, mów. – odparł Arastron.
- Wszystko co dzieje się w ziemi Heszbonu, całe zło, nienawiść i rozdarcie dociera do punktu zwrotnego. Już niedługo nastąpi kulminacja, zdarzenia będą wielkiej skali, zło ostatecznie się przebudzi. Ty, ty synu musisz do tego nie dopuścić!
- Ojcze, czy może być gorzej niż już jest? – zapytał drżącym głosem Arastron.
- Teraźniejszy stan rzeczy to zaledwie początek, skłócone ludzkie rody są niczym w obliczu tego co wydarzy się już niedługo. Chaos zapanuje w ziemi Heszbonu. Musisz być gotów synu, musisz być gotów stawić temu czoła. Udaj się więc na północny-zachód do Gileadu w góry Megido. Musisz odnaleźć światłego mędrca, Lorcha imieniem Askan. Nikt nie wie gdzie dokładnie mieszka, podania głoszą, iż raz do roku przybywa do Gileadu, wysoko w góry by oddać się medytacji spoglądając w dal nieskończonej północy. Musisz go odnaleźć synu.
- Ojcze, dlaczego mam to zrobić, nie pojmuje tego, dlaczego oczekujesz tego ode mnie?
- Wszystko w swoim czasie synu, pojmiesz cel swej misji gdy przyjdzie odpowiednia pora. W kufrze swojej matki znajdziesz mapę, ona wskaże Ci drogę, proszę Cię synu, udaj się do Gileadu, wypełnij moją wolę a dasz nam wolność. Jesteś nasza jedyna nadzieją. Ty… ty jesteś…
- Ojcze, nie! Proszę, nie! – wykrzyczał Arastron ze łzami w oczach.
Armar opadłszy z sił nie potrafił dokończyć tego co chciał przekazać, ostatnim tchem, ostatnim szeptem wyraził swą miłość do syna po czym osunąwszy głowę na ramię Arastrona wyzionął ducha.

Najlepiej czytać słuchając The Civil Wars – Poison & Wine

C.D.N.

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Kolejne już tłumaczenie jednego z tekstów, które mnie zainteresowały. Tym razem  jest to wywiad przeprowadzony z Dalajlamą XIV Tenzinem Gjatso. Jak widać tym razem robimy sobie chwilę odpoczynku od tekstów związanych z Mahatmą Gandhim jednak po raz kolejny tematyka tekstu będzie oscylowała wokół opinii wielkich mistrzów duchowych tego świata na temat Jezusa oraz szeroko pojętego Chrześcijaństwa. Zapraszam więc do czytania :)

Buddyzm i inne religię

Chociaż bostoński profesor uniwersytecki Stephen Prothero ostrzegł o płytkim i banalnym amerykańskim “Buddyzmie”, Dalajlama powiedział, że generalnie nie jest on zniechęcony typem Buddyzmu jaki widzi gdy odwiedza Zachód.

Wierzy on, że ludzie z różnych obszarów powinni zachowywać własną wiarę. “Zmiana religii nie jest łatwa, ” powiedział. “Czasami sprawia to wiele zakłopotania.” Jeśli ktoś na zachodzie uważa Buddyzm za bardziej odpowiedni, “To jest jego indywidualne prawo, ale niezmiernie ważne jest by zachować poważanie dla własnej tradycji religijnej.”

Wyraził uznanie dla wysiłków Gerego jako gwiazdy, by rozpowszechnić buddyjską dharme (lub nauczanie). Nie wydawał się zainteresowany głębią lub stylem amerykańskiego wydania Buddyzmu, za wyjątkiem jak to nazywa Buddyzmu New Age, który zbiera koncepcje ze wszystkich religii. “Jeśli robią to i zaznaczają, że jest to coś nowego, to wtedy wszystko jest w porządku. Ale jeśli mówią, że ta mikstura to tradycyjny tybetański Buddyzm, to wtedy jest to złe.”

Dalajlama nie jest adwokatem jednej ze światowych religii. Konsekwentnie wyraża on się przeciw temu w swoich publicznych wystąpieniach. “Jeżeli ktoś zawsze próbuje patrzeć na rzeczy pod względem podobieństw i paralel, istnieje niebezpieczeństwo zwinięcia wszystkiego do jednego dużego bytu,” napisał w swojej książce Serce Boga, która traktuje o nauczaniu Jezusa. “Osobiście nie popieram szukania uniwersalnej religii; Myślę, że to nie wskazane, by tak robić. Jeżeli wychodzimy zbyt daleko rysując te paralele i ignorując różnice, moglibyśmy skończyć robiąc dokładnie to!”

Ale, jeżeli nie uniwersalna religia, to co z uniwersalnymi zwolennikami Buddy? Dlaczego po prostu nie nakłania ludzi, by podążali ścieżką Buddy jako jedyną prawdziwą?

Dalajlama odpowiedział przez cytowanie pluralistycznej przeszłości Indii, powiedział że sprzeczności we własnym filozoficznym nauczaniu Buddy zmusiły buddystów do zrozumienia, że “jedna nauka lub jeden pogląd nie zadowolą.”

“Dla niektórych ludzi Chrześcijaństwo jest dużo bardziej efektywne, w jakimś innym przypadku, Islam, Judaizm, Hinduizm lub Zoroastrianizm,” powiedział. “Nawet jeśli mówię, że Buddyzm jest najlepszy, że każdy powinien podążyć za Buddyzmem, to nie sprawi, że każdy będzie zostawać Buddystą.”

Zaśmiał się.

“Ale uważasz, że Buddyzm jest najlepszy, prawda?

“Tak,” odpowiedział, “Mogę powiedzieć, że dla mnie osobiście, Buddyzm jest najlepszy, ponieważ buddyjskie podejście jest dla mnie najbardziej efektywne.”

“To nie znaczy jednak, że Buddyzm jest najlepszy dla każdego. Nie.” Powiedział kiedy został naciśniety dalej. “Teraz, dla mojego chrześcijańskiego brata lub siostry, Chrześcijaństwo jest najlepsze dla niego lub dla niej, ale nie jest najlepsze dla mnie samego.”

“Teraz, pojęcie jednej religii, jednej prawdy, jest bardzo istotne dla jednostki,” powiedział, uściślając swoje opinie na temat jednej religii. “Ale dla wspólnoty/społeczeństwa musi być kilka prawd, kilka religii.”

Wierzy, że to rozwiązuje sprzeczności między religiami, chociaż powiedział, że istnieje jedność wszystkich głównych religii w zakresie “przesłania współczucia, odpuszczenia, tolerancji, zadowolenia, prostoty, i samodyscypliny.”

Pod względem swojej własnej wiary, Dalajlama nakreślił paralelę między emocjonalną miłością dla Buddy i chrześcijańską miłością dla Jezusa. Powiedział, że jego refleksja na temat nauczania i ofiary Buddy czasami doprowadzała go do łez.

Czy Dalajlama dziękuje Buddzie za dobre rzeczy w swoim życiu?

“Szczerze mówiąc, moje własne szczęście jest głównie z powodu mojej własnej dobrej karmy,” powiedział. “To jest podstawowa buddyjska prawda, moje własne cierpienie jest spowodowane moimi własnymi błędami. Jeżeli jakieś dobre rzeczy zdarzają się, to głównie z powodu moich własnych dobrych działań, nie jest to związane z  bezpośrednim kontaktem z Buddą.”

W naszym wywiadzie, poświęciliśmy sporo czasu dla tożsamości i integralności Jezusa. Dalajlama wydawał się zgadzać z pytającymi, nawet przyznając, że to był prawdopodobnie najcięższy obszar do zgłębiania między ewangelicznymi Chrześcijanami i Buddystami.

Przypomniałem mu o jego przekonaniu, że Jezus jest “w pełni oświeconą istotą” i spytałem, “Jeżeli Jezus jest w pełni oświecony, to czy nie uczył prawdy o sobie? Zatem, jeżeli uczył prawdy, to jest Synem Boga, Bóg istnieje a Jezus jest zbawicielem. Jeżeli jest w pełni oświecony, to powinien uczyć prawdy. Jeżeli nie uczył prawdy, to nie jest aż tak oświecony.”

Ponieważ Dalajlama poczuł rozmach pytania, zaśmiał się bardziej niż w jakimkolwiek innym momencie wywiadu. Oczywiście zrozumiał argument, zapożyczony z książki O wierze i moralności chrześcijańskiej C.S. Lewis’a.

“To jest bardzo dobre pytanie,” powiedział. “To jest bardzo, bardzo ważne.” Nawet w przypadku Buddy, zawsze musi zostać postawione rozgraniczenie między naukami żeby “zawsze pozostać sensownym” i innymi że “mamy wolność, by odrzucać.

“Argumentował, że Budda wiedział, że ludzie nie zawsze byli przygotowani do wyższej prawdy, ponieważ ona by “nie pasowała i nie pomogła.” Dlatego, mniejsze prawdy są czasem nauczane z powodu ignorancji lub stanu danej osoby. W buddyjskiej drahmie jest to znane jako doktryna uppayah. Dalajlama mówiąc to odniósł się do pytania o Jezusie.

“Jezus Chrystus również przeżywał poprzednie życia,” powiedział. “Tak więc widzisz, On osiągnął wysoki stan, albo jako Bodhisattva albo jako oświecona osoba, przez buddyjską praktykę lub coś podobnego do niej. Wtedy w pewnym okresie, pewnej erze, pojawił się jako nowy mistrz i z powodu jakichś okoliczności, nauczał pewnych poglądów innych niż Buddyzm, ale On również uczył tych samych religijnych wartości, o których wspominałem wcześniej: aby być cierpliwym, tolerancyjnym i współczującym. To jest jak widzisz, prawdziwe przesłanie, aby zostać lepszą istotą ludzką.” Dalajlama powiedział, że żadne kłamstwo nie było w to zamieszane odkąd motywacją Jezusa była pomoc ludziom.

Prawdziwe światło

Odszedłem od wywiadu pod wrażeniem charyzmy Dalajlamy, jego inteligencji i dobroci ale również głębokiego zainteresowania aspektami kluczowymi dla Buddyzmu oraz szczególnie, poglądami Dalajlamy na osobę Jezusa. Tu jest istota tego co rozdziela Buddystów i Chrześcijan i to musi zostać kluczowym elementem w rozmowach z Buddystami. Karol Barth zauważył: “Tylko jedna rzecz jest naprawdę decydująca dla rozróżnienia prawdy i błędu… Jezus Chrystus.”

Dalajlama stwierdzając, że Jezus jest w pełni oświeconą istotą zaoferował dla Buddyzmu pewne wspólne podłoże z wiarą chrześcijańską, wydawał sie też nie dostrzegać trudności nieodłącznych dla takiej postawy.

W czterech Ewangeliach integralność nauki moralności Jezusa jest silnie łączona ze ścisłością jego własnej tożsamości, nie tylko przez Jego przeciwników i uczniów, ale również przez samego Jezusa. Niemożliwym jest zobrazowanie Jezusa jako oświeconego kiedy buddyjska perspektywa jest użyta by ocenić prawdziwość Jego roszczeń. Na przykład Jezus chwalił Piotra za jego wiarę w to, że Jezus jest Mesjaszem, Synem żywego Boga. Jezus powiedział, że Bóg ujawnił to uczniowi. Z buddyjskiej perspektywy, nie ma żadnego Boga, by ujawnić cokolwiek. Jeżeli nie ma żadnego Boga, wtedy Jezus nie jest Synem Boga a wyznanie Piotra jest fałszywe. Co to sugeruje o uczciwości Jezusa jako nauczyciela?

Co więcej, dlaczego jest tak, że ludziom żyjącym w czasach Jezusa nie mogło być dane to samo Buddyjskie przesłanie jakie było dane przez Gautama (Budda) kilka wieków wcześniej w Indiach? Dalajlama słusznie uznaje, że dobre nauczanie do pewnego stopnia modyfikuje się dla odbiorcy. Czy karma w Izraelu była tak zła by powstrzymać Buddyjskie nauki o reinkarnacji, Czterech Szlachetnych Prawdach, Ośmiorakiej Ścieżce i naturze oświecenia?

W końcu, twierdzenie, że Jezus jest naprawdę Buddą w przebraniu nie jest żadnym komplementem dla Jezusa lub Buddy. Jak buddyści czuliby się, jeżeli Chrześcijanie twierdziliby, że Gautama (Budda) był naprawdę chrześcijańską postacią wyprzedzająca swoje czasy?

Ciągle jednak nie jest sprawą małej wagi to, iż najbardziej sławny Buddysta na ziemi ma wielki szacunek dla Jezusa Chrystusa. Kiedy został poproszony, żeby porównać się z Jezusem w wywiadzie przeprowadzonym przez New York Times w 1993 roku, Dalajlama odmówił zrobienia tego. Jego uznanie wielkości Jezusa daje nadzieję na dalsze zaangażowanie w sprawie znaczenia Jezusa jako wielkiego mistrza i w pełni oświeconej istoty. “Może” można, by sugerować przy innej sposobności iż, “Jezus jest tak oświecony, że naprawdę jest światłem świata.”

Promuj ten wpis:

Pagerank

Zakłamanie, dwulicowość, brak szacunku to tylko niektóre z cech osobowości jakie większość o ile nie wszyscy ludzie posiadają. Sam przekonałem się ostatnio, że ja także należę do takich ludzi. Mimo iż zawsze potępiam te cechy i chciałbym się ich ustrzec, mimo to także jestem osobą, która świadomie lub mniej świadomie, bardziej mimowolnie jest w pewnym stopniu zła. Zastanawiałem się ostatnio czemu. Dlaczego większość ludzi jest dwulicowa, czemu jesteśmy nie w porządku nierzadko w stosunku do ludzi, którzy nie zrobili nam nic złego? Dlaczego ranimy ludzi za ich plecami czasem z błahych powodów? Co daje nam obrażanie innych? Czemu zachowujemy się jak gdyby niektórzy ludzie byli naszymi wrogami? Każdy z nas na pewno niejednokrotnie powiedział coś nieprzyjemnego odnośnie innej osoby za jej plecami. Ale co w tym jest takiego, że mimo iż wiemy, że jest to złe to dalej to robimy?

Zapewne większością ludzi kieruję chęć „zemsty”. Każdy z nas, czy jesteśmy tego świadomi czy też nie, zapewne padł ofiarą plotek czy tez negatywnych opinii. Jeśli więc wszyscy to robią to czemu i ja nie miałbym spróbować? Jeśli ja padłem ofiarą takiego zachowania to czemu nie miałbym się odegrać? W końcu skoro inni są przeciwko mnie to i ja mogę być przeciwko innym. Ja tylko się bronię. Można by mnożyć powodów, które usprawiedliwiały by takie działania. Ale należy postawić sobie pytanie czy to ma sens? Czy takim działaniem doprowadzimy do czegoś dobrego? Czy wręcz odwrotnie wkręcimy się w krąg obłudników i dwulicowców, staniemy się tacy jak oni. Mimo iż może i przeważnie wydaje nam się to słuszne, to „odwet” w takich i innych podobnych sytuacjach nie ma najmniejszego sensu. Reakcją na otaczające nas zło nie może być zło. Bo to nie jest wyjście, to nie jest sposób na naprawienie sytuacji. Gdybyśmy chcieli odpowiadać na każde napotkane przez nas zło złem to tylko wspomoglibyśmy poszerzający się proceder demoralizacji społeczeństwa. Zamiast coś zmienić dokładamy tylko oliwy do ognia. Mimo iż widzimy, że coś jest nie w porządku, to zamiast to zmienić zaogniamy tylko i tak napiętą sytuacje. Sami nie chcemy być ofiarami więc stajemy po drugiej stronie i to my atakujemy. Bez większego namysłu, bez sensu, nie zastanawiając się nad konsekwencjami. Chcemy tylko aby inni też odczuli to co my czujemy bądź czuliśmy. Chcemy powiększyć grono ofiar, abyśmy nie tylko my nimi byli.

Patrząc na to z boku można dostrzec bez większego trudu bezsens całej tej „machiny”. Wystarczy zatrzymać się na chwilę i odrzucając wszelkie własne urazy do innych ludzi, wszelkie utarte schematy, przyjrzeć się i pomyśleć nad sensem działań innych ludzi w tym samych siebie. Prędko dojdziemy do wniosku iż zamiast starać się zwalczać zło, sami je tworzymy. Pod przykrywką rewanżu, bądź obrony sami stajemy się tymi osobami, których tak bardzo nie możemy znieść i zrozumieć. Owszem są ludzie, którzy działają na szkodę innych bez żadnego powodu, od tak dla zabawy, ale większość z nas robi to z obawy przed tym iż sama stanie się ofiarą bądź już nią będąc chce się odegrać. Są też ludzie, którzy nie kontrolując się robią to mimowolnie, czasem po to by zaistnieć w towarzystwie, czasem by pokazać swoją wyższość. Bądź co bądź nie zważając na motywy działania wszyscy ludzie są winni tego jak nasza społeczność wygląda. Sam czasem narzekam na dwulicowość otaczającego mnie świata. Ale gdy się temu lepiej przyjże to dostrzegam, że ja także go tworze. Ja też jestem dwulicowy. Wartości, którymi staram się kierować w życiu tracą znaczenie gdy robię coś czego nie powinienem.

Sposób jest jeden, wystarczy spojrzeć na samego siebie, poszukać w sobie tych najgorszych cech. Zobaczyć kim naprawdę się jest i co naprawdę na co dzień się sobą reprezentuje, niejednokrotnie okaże się iż robimy coś co jest sprzeczne z naszymi ideałami i wartościami dla których chcielibyśmy żyć i którymi chcielibyśmy się kierować w życiu. Więc zmieńmy to, zmieńmy siebie i swoje postępowanie. To w jakim społeczeństwie żyjemy i żyć będziemy zależy tylko od nas. My kreujemy otaczający nas świat. Chcąc coś w nim zmienić powinniśmy zacząć od siebie, poszukać zła w sobie i zwalczyć go a wyjdzie to na dobre nie tylko nam ale także całemu naszemu otoczeniu. Nie usprawiedliwiajmy się więc lecz lepiej z pokorą popatrzmy na wielkich mistrzów i nauczycieli tego świata. Biorąc z nich przykład uniżmy się i postarajmy zdziałać coś dla siebie. Nie odmienimy całego świata ale zmienimy siebie. Będzie to zapewne trudne ale owoce takiej decyzji i działania są niewiarygodnie ważne. Może i dalej będą wokół nas ludzie dwulicowi, może i dalej będziemy „ofiarami” negatywnych zachowań spopularyzowanych w naszym społeczeństwie ale zajdzie jedna wielka zmiana. My będziemy „czyści”, bez winy. Z ręką na sercu będziemy mogli powiedzieć, że my nie zawiniliśmy, nie ma w tym naszej winy. Zrobiliśmy co mogliśmy, zmieniliśmy siebie na lepsze. Kto wie może idąc za naszym przykładem zmienią się też inni? Chociażby najbliższe otoczenie. To już wielki skok. Jak mawiał Notorious BIG „Nie możemy zmienić świata, zmieńmy siebie”

Na sam koniec, w mojej opinii warto tutaj podpiąć tekst Rohatela. Nie każdy czytuje komentarze więc może mu to umknąć a naprawde jest to świetne uzupelnienie do powyższego wpisu.

“Ja do cech osobowości dodałabym jeszcze egoizm, który w mniejszym lub większym stopniu cechuje każdego człowieka. Być może przyczyną istnienia tych cech jest próba ucieczki, obrona przed złem, ale ja po prostu powiedziałabym tak: to jest właśnie natura ludzka. Ludzie szukają akceptacji u innych, ale sami nie umieją zaakceptować siebie nawzajem. Każdy żyje zamknięty we własnym świecie i nigdy nie potrafi tak do końca porozumieć się z drugim człowiekiem. Tak naprawdę każdy często czuje się samotny, mimo że wokól niego kręci sie wiele ludzi. Stąd sie biorą te cechy. Z nieporozumień.Nie rozumiemy się. Nie umiemy ze sobą zyć, ale musimy. I chcemy.”

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank

Części poprzednie: część 1, część 2 elfickich przekazów o stworzeniu świata.
Główny wątek: Fantasy Story
Słowniczek pojęć: klik

Kolejna już część elfickich podań. Tym razem oraz w najbliższych częściach dowiemy się co spowodowało, że ludzie i elfy nie żyją już tak blisko Iknu a także czemu Trachon w “Bitwie pod Asmadronem” przedstawiany jest jako rajska wyspa mimo iż dopiero co czytaliśmy, że były to pola w południowo-zachodniej części Heszbonu.

Nie długo trwały czasy gdy człowiek żył w pokoju z elfami. Po tysiącu lat gdy nowe stworzenie rozwinęło się wystarczająco by zasiedlić stworzoną przez Iknu krainę ludzie poczęli sprzeczać się o władze, podzieleni i skłóceni między sobą byli niczym dzieci nie rozumiejące świata. Raz po raz atakowali się nawzajem, podbijali swoje wioski, mordowali, gwałcili i niszczyli wszystko co napotkali na swojej drodze. Cierpliwość Iknu była na wyczerpaniu. Dusze wszystkich zamordowanych niesprawiedliwie ludzi przyjmował On do Aszkelonu. Jednak pewnego pamiętnego dnia miarka się przebrała.

To był dzień jakich wiele. Słońce świeciło w zenicie spowijając pełnym blaskiem okolice, chmury które w tajemniczy, wręcz magiczny sposób raz po raz przypominały najwspanialsze dzieła Iknu malowniczo pokrywały cześć błękitnego nieba. Jednak ciągle walczące ze sobą plemiona ludzi burzyły ład i spokój jaki panował na polach Trachonu od zarania dziejów. Dnia dwusetnego, 1012 roku ery stworzenia, wojsko prowadzone przez słynnego wojownika Echna miało uderzyć na niczego nie spodziewającą się osadę elfów.

- Panie nadchodzą posłańcy – wykrzyczał wartownik stojący na jednej z trzech wież elfickiej osady Thoik. Rozpościerał się bowiem z niej widok aż po odlegle lasy północy, z których to wyłonili się ludzie.
- Któż zawitał do naszej osady? – zapytał Aenu, najwyższy spośród elfów.
- Ludzie Panie. – odparł drżącym głosem przerażony wartownik.
- Ludzie? Czegóż mogą od nas chcieć? – odpowiedział z zastanowieniem Aenu – Wyślij emisariuszy do wszystkich wiosek, niech przyślą do nas swych przedstawicieli a następnie poślij gońców by wyszli posłańcom ludzi naprzeciw i spytali o cel ich przybycia.
- Tak Panie – odparł wartownik i czym prędzej udał się do osady by wypełnić wole zwierzchnika.
Aenu wszedł na wieże i z zadumą spojrzał na zbliżającą się delegacje.  Zdziwienie ogarniało go coraz bardziej bowiem odkąd ludzie i elfy pojawiły się na tym świecie nigdy nie doszło do takowego spotkania, gdyż drogi tych istot rozeszły się zaraz po ich stworzeniu. Ludzie zatwardziali w swych przekonaniach nie mogli zaakceptować odmiennych od siebie elfów, które z kolei pełne miłości i ufności w Panu osiadły w lasach i poczęły budować świątynie ku Jego czci, w których spędzały większość czasu. Aenu zastanawiał się co może wyniknąć z takowego spotkania, bowiem ani on ani żaden inny elf nie wiedział zbyt wiele na temat ludzi. Udał się więc do świątyni choć na chwile oddać się medytacji i oczyścić umysł by pozbyć się wszelkich obaw, które mogłyby zakłócić rozmowy z ludźmi.

Marmurowa fasada świątyni wyglądała olśniewająco w otoczeniu drewnianych budynków, lśniła niczym światełko w tunelu, zwracając na siebie cała uwagę mieszkańców. Odźwierni pokłoniwszy się Aenu otworzyli wielkie żelazne wrota, bogato zdobione, przedstawiające sceny stworzenia świata przez Iknu. Oczom elfa ukazało się wnętrze świątyni. Przestronne pomieszczenie kontemplacji, do którego wstęp mieli wszyscy, pełne drewnianych ław z wybrukowaną podłogą i podwieszonymi pod strop wielkimi materialnymi wstęgami przedstawiającymi ważne dla elfów wydarzenia. Na wprost wejścia znajdował się ołtarz na środku, którego posadzony był młody świerk, symbol pochodzenia elfów. Następne pomieszczenie było już chronione przez strażników, którzy mieli dopuszczać do niego tylko najwyższych spośród społeczności elfickiej. Aenu jako mędrzec nie musiał przechodzić kontroli, udał się więc bezzwłocznie do sali zwanej punktem wyjścia. Było to niewielkie pomieszczenie o idealnie gładkich ścianach wykonanych z białego piaskowca. Po zamknięciu wejścia znajdując się w środku miało się wrażenie jak gdyby znajdowało się w niekończącej się przestrzeni, jakby dookoła nie było kompletnie nic, wielka niekończąca się nicość. Zasiadając w punkcie wyjścia doznawało się uczucia absolutnej wolności i pojednania z Jedynym. Było to miejsce najświętsze dla elfów, które wierzyły iż zasiadający w nim łączyli się w mądrości z Bogiem. Aenu nie tracąc czasu oddał się medytacji.

Jak zawsze C.D.N. Zapewne xD

——————————————————————————————————————————–
Licencja Creative Commons:

Promuj ten wpis:

Pagerank